بپرورانند و اين برنامه‌ريزى الهى در اين سخن رسول گرامى اسلام جلوه‌گر شد كه فرمود : « إنى تارك فيكم الثَقَلين ما إن تمسكتم بهما لن تضلّوا ، كتاب اللَّه وعترتى وإنهما لن يفترقا حتى يردا علىّ الحوض » ؛ من دو امانت گرانسنگ ميان شما به وديعه مىنهم ، تا زمانى كه به آن‌ها متمسّك و پاى بند باشيد ، هرگز به گمراهى نمىافتيد ، آن دو امانت ، كتاب خدا ( قرآن ) و عترت منند ، و از يكديگر جدايى ناپذيرند تا در كنار حوض كوثر به نزد من درآيند . در اين مسير ، امامان معصوم عليهم السلام همان برجستگانى بودند كه پيامبر به فرمان خدا ، آنان را براى رهبرى امت ، پس از خود منصوب كرد . رفتار آنان بيانگر روش واقعى اسلام است و تحقيق و بررسى زندگانى آنان از چهرهء فراگير و چند بُعدى حركت اصيل اسلامى پرده برمى دارد ؛ حركتى كه راه خود را در ژرفاى جان مسلمانان طى مىكند . بى ترديد توانِ اين حركت پس از رحلت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم رو به كاهش نهاد . از اين رو ، امامان معصوم عليهم السلام بى آن كه از مسير سنّت هستى كه بر روش رهبرى و امّت حكمفرماست ، خارج شوند ، به آگاه ساختن مردم پرداختند و در جهت ايجاد و ارتقاى آگاهى مكتبى امت و حركت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم وانقلاب شكوهمندش ، قدرت آن‌ها را به تحرك واداشته و شتاب بخشيدند . زندگى ائمّه نيز در استمرار سيرهء پيامبر اسلام قرار داشت و مردم به آنان ، چونان مشعل‌هاى فروزان هدايت رو مىآوردند . بدين سان ، پيشوايان دين ، مردم را به سوى حق و رضاى او هدايت كرده و خود ، در راه اجراى دستورات الهى ، استوار بودند و در دست يا بى به كمال مطلوبِ انسانى ، بر ديگران پيشى گرفتند . زندگى آن‌ها سرشار از جهاد ، شكيبايى بر دشوارىها و تحمل آزار ستمكاران بود تا آن جا كه در اين راه ، عزّتِ شهادت را بر خوارى زندگىِ با ستمكاران ترجيح دادند و پس از جهاد و مبارزه‌اى بزرگ و بس با عظمت ، به