شرايط زمانى و مكانى ، صورت گيرد و به اين نام كه زمان آن - چنان‌كه گفته شد - به بعد از واقعهء عاشورا و نه پيش از آن ، باز مىگردد ، نام‌گذارى شود . شايد اطلاق چنين اسمى بر اين نوع از ساختمان ، در آن زمان معمول و رايج بوده است . شايد هم با نام‌گذارى قبر امام حسين ( ع ) ، به اين نام ساده و معمولى ، در صدد بوده‌اند تا عظمت آن را در دوران بنىاميّه ، پوشيده و مخفى نگاهدارند تا مبادا حساسّيت حسودان و كينه‌توزان بىبصيرت بنىاميّه را برانگيزد و زائران آن ، تحت فشار و مجازات شديد دولت بىرحم و مروّت آنان ، در سراسر جهان اسلام قرار گيرند . اين ساختمان ، با اين شكل و صورت و ويژگىهايى كه دارد ، همان ساختمانى است كه - به موجب اين بررسى و تحقيق - از آغازكار ، حائر ناميده شده است ؛ بررسى و تحقيقى كه استدلال و نتيجه‌گيرى بر اساس آن ، نه تنها دور از واقعيت نيست ، بلكه به حقيقت بسيار نزديك است . چه اينكه به گفتهء لسان‌العرب در مثال « اين خانه ، حائر وسيعى دارد » ، منظور از حائر در اين مثال ، حسب ظاهر ، نمىتواند چيزى جز بناى پيرامون خانه باشد ؛ يعنى ديوارى كه خانه را از هر طرف ، در ميان گرفته است . با اين مقايسه و تطبيق ، معنى حائر با تعبير اهل لغت كه آن را « سطحى صاف با كناره‌هاى بلند و مرتفع مىدانند ، كاملًا هماهنگ است ؛ چون اين قبيل ساختمان‌هاى محصور به ديوار نيز سطحى صاف و اطرافى بلند و مرتفع دارند ، به گونه‌اى كه اگر آب ، در ميان آنها رها شود ، به دليل بسته بودن اطراف ، راه برون رفتى پيدا نمىكند . با اين حساب نام حائر در آن دوران ، اصطلاحى فنى ، مهندسى و معمارى براى هر ساختمانى تعيين گرديده كه از چهار طرف محصور به ديوار بود و در اصطلاح فنى ، آب درآن سرگردان مىشد . به همين جهت ، قبر امام حسين ( ع ) نيز حائر ناميده نشده ،