اين ساختمان بزرگ و با عظمت بر روى سرداب‌هاى زيرزمينى قرار گرفته كه زير آن ، خالى است و هوا از داخل آن ، جريان دارد و در نتيجه مانع از رسيدن رطوبت به ساختمان مىشود . برعكس حرم امام حسين ( ع ) كه ساختمان مستقيماً بر روى زمين بنا شده است . حرم ابوالفضل العباس ( ع ) را از چهار طرف ، صحن‌هاى زيبا با ساختار جديد و خوش تركيب با ديوارهاى بلند ، در ميان گرفته است ؛ با اين تفاوت كه حائر خيلى وسيع‌تر است و تمام مراحلى كه بر حائر مقدس گذشته ، اعم از تخريب و ويرانى و نهب و غارت و تعمير و مرمّت ، حسب ظاهر بر بارگاه عباس ( ع ) نيز گذشته است ؛ چنان‌كه صاحب كتاب مجالى الطّف به اين مطلب اشاره كرده و آورده است : وكل من شاد بناء السبط * شاد بنا أخيه بين الرهط فهو العفرناهء الشديد الباس * و من ترى كالضيغم العباس « 1 » و هر كس حرم سبط ( امام حسين ( ع ) ) را ساخت ، حرم برادرش عباس را هم ميان دشمن ، بنا كرد . پسر او شجاع ، نيرومند و سختگير است و چه كسى را مانند شير بيشه شجاعت ، عباس مىتوان يافت . حضرت عباس ( ع ) در ميان مردم به هيبت و صلابت و سخت‌گيرى ، شهرت دارد و به همين جهت به ضيغم ( شير بيشه ) و غضنفر ( شير بيشه ) ملقب شده است و مردم از شيعيان گرفته تا فرقه‌هاى اسلامى ديگر به زيارتش مىشتابند و هديه‌ها و نذوراتى ، بيشتر از روى بيم و اميد پيشكش مىنمايند . اين ترس و بيم از هيبت آن حضرت است ؛ چنان‌كه هيچ كس به نام او سوگند دروغ ياد نمىكند و در اين

--> ( 1 ) . مجالى الطف ، ص 45 .