مستر لونكريك نيز از توجه فراوان شاه عباس به حائر مقدس و خدمتكاران آن ، سخن گفته و مىنويسد : هرگاه شاه به اختلافات دو فرقه ( شيعه و سنّى ) مىانديشيد ، ناخوشايندى دينى وى بيشتر مىشد تا اينكه گفت‌وگوهاى كليددار ، توليت آستان قدس كربلا او را از انديشهء نابودى اهل سنّت بازداشت . آرى اين سيّد - كليدار توليت آستان امام حسين ( ع ) - بدون هيچ مشكلى موفّق به حفظ حيات اهل تسنّن شهر بغداد شد و هنگام تقديم اسامى خدمتكاران ، شمار زيادى از افراد سنّى مذهب را در رديف آنان جاى داد . « 2 » بدين‌گونه توليت حرم امام حسين ( ع ) ، زندگى هزاران نفر از اهل سنّت را نجات داد كه مىرفت تا قتلشان واكنشى باشد به اقدام سلطان سليم عثمانى در سال 1512 م نسبت به قتل عام شيعيان ، هر كجا كه در دسترس قرار گيرند « 3 » و يا جنايتى كه سلطان مراد چهارم در سال 1638 م با كشتن سى هزار شيعه از عجم و عرب و در يك زمان مرتكب شد و با اين كشتار اخير ، عطش سلطان خون‌آشام ، فرو نشست . « 4 » اين كشتار وحشتناك نژادپرستانه و تاريخى ( كشتار شيعيان ) جز با انگيزه تداوم و استمرار سياست جارى كه به موجب آن ، مذهب دستاويز تحكيم پايه‌هاى سلطنت و كشورگشايى گرديده بود ، روى نداد . نادرشاه افشار نيز كه بعد از صفويان ، بر تخت پادشاهى ايران زمين نشست از خدمت به عتبات مقدس ، فروگذار نكرد . مىتوان گفت كه او از ديگران ، سهم بيشترى داشت ، زيرا نادرشاه هندوستان را فتح كرد و خزانه‌هاى آن را كه سرشار از

--> ( 1 ) . چهار قرن از تاريخ عراق ، ص 62 . ( 2 ) . همان ، ص 12 . ( 3 ) . همان ، ص 80 .