دست آورده‌اند . همچنين گفته شده كه مرجان ، وقتى آن را ساخت ، ايمنى ساخت و ساز را با دقّت هر چه تمام‌تر در آن رعايت كرد ؛ چه اينكه همين مناره ، او را از چنگال مرگ رهانيد و به همين جهت هر كس را به آن سوءقصد كند يا ويرانش سازد مورد لعنت و نفرين ، قرار داده است ؛ همان‌گونه كه شكافنده قبر « توت ، عنج آمون » فرعون مصر باستان ، مورد لعن او قرار گرفته و هيچ يك از كسانى كه در شكافتن گور وى شركت داشتند ، از عقوبت رهايى نيافتند و هر كدام طعم تلخ نفرين او را چشيده ، با مرگ شگفت‌انگيزى از دنيا رفتند . اكنون بايد پرسيد كه چه كسى دچار لعن مرجان شد ، خراب‌كننده منارهء يا دستوردهندهء آن ؟ چنان‌كه نقل شده ، گفت‌وگو پيرامون اين موضوع در سال‌هاى گذشته و در سرزمين شام ، فراوان بوده است كه نمىخواهيم با نقل آنها ، سخن را بيش از اين به درازا بكشيم . امّا شعرهايى در سوگ مناره عبد ، سروده شده كه در بردارندهء تعرض صريح و كنايى است و به خاطر اينكه ممكن است براى بعضى از افراد ناخوشايند باشد از نقل آنها خوددارى مىكنيم . 8 . سرانجام منارهء عبد پس از ويرانى در سال 1354 هجرى بعد از ويرانى مناره عبد ، مردم همواره دربارهء آن گفت‌وگو كرده ، از سرانجام آن پرس‌وجو مىنمايند . آنان مىگويند ، اگر واقعاً اين مناره ، كج شده و در معرض ويرانى قرار گرفته بود ، چه مانعى براى تجديد بناى آن وجود داشت ؛ چنان‌كه پيش از آن ، وقتى منارهء غربى به همين علت ويران گرديد ، نسبت به تجديد بناى آن ، اقدام كردند . اين پرسش ، بسيار بجا و پسنديده است ؛ ولى ما براى آن پاسخى نداريم ! چه اينكه دانش هر چيزى ، نزد خداى متعال است .