مخالفت برافراشت ؛ لذا سلطان اويس ، سپاه زيادى از تبريز گسيل داشت كه ياران مرجان را تارومار كردند . وقتى مرجان يكه و تنها ماند ، به كربلا گريخت و به حرم امام حسين ( ع ) ، پناه برد و اين مناره پايدار و مشهور به « مناره عبد » را با مسجد جامع متصل به آن ، بنا كرد . او املاك خود را در بغداد و كربلا و عين التمر و رحاليّه و جز آنها وقف نمود تا درآمد آنها صرف مسجد و مناره گردد و تمام آنها عنوان موقوفات حسينى به خود گرفتند . امّا خود مرجان در مسجد جامعى كه خود ساخت ، معتكف شد و به امام حسين ( ع ) پناه برد . هنگامى كه اويس از ماجراى غلام خود مرجان مطلع شد ، او را فراخواند و احترامش كرد و از خطا و تقصيرش درگذشت و به واسطهء خدمات ارزنده‌اى كه در سال 767 ه به حائر مقدس كرده بود ، او را به فرماندارى عراق بازگرداند و خود وى نيز نسبت به گراميداشت حائر مقدس ، همت گماشت و در همان سال ، اقدام به تجديد بناى آن كرد . 3 . تعمير و مرمت مناره عبد در سال 982 ه به دست شاه طهماسب صفوى بعد از گذشت دو قرن از احداث مناره عبد به دست مرجان ( فرماندار سابق عراق ) اين مناره ، به مرمّت و بازسازى نماى بيرونى نياز پيدا كرد . به همين جهت شاه طهماسب پسر شاه اسماعيل صفوى ، دست كرم و بخشش گشود و در سال 982 ه ضمن انجام اصلاحات و تعميرات بنيادين در حائر مقدس و توسعهء صحن شريف از سمت شمال ، به اصلاح و تعمير اين مناره نيز پرداخت . صحن امام حسين ( ع ) ، حسب ظاهر به شكل صحن كاظمين ( عليهما السلام ) ، تنها داراى سه جهت شرقى ، غربى و جنوبى بود و به گفتهء علامهء مجلسى ( قدس سره ) شاه طهماسب صفوى بود كه جهت شمالى آن را احداث نمود . ايشان مىگويد :