مىبردند . او خود مذهب غُلاهء ( غلوّكنندگان نسبت به ائمه ) ، داشت و به عراق سفر نمود و پوشش دايره شكل بارگاه امام على ( ع ) را به آتش كشيد و آن را به مدت شش ماه ، آشپزخانه قرار داد ، زيرا مىگفت : « او ( على ( ع ) ) ، خداست و خداى متعال ، فناناپذير است » . « 1 » محمّد بن فلّاح ، قيام و دعوت خود را نخستين بار در ماه رجب سال 844 ه آشكار كرد و در سال 866 يا 870 ه از دنيا رفت . « 2 » على بن محمّد بن فلّاح و ويرانى حائر مقدس به دست او على بن محمد در دوران حيات پدرش ، سررشته امور را در دست گرفت و شخصاً رهبرى مردم را عهده‌دار شد و آنان را به قبول ادعاى خويش ، مبنى بر اينكه روح اميرمؤمنان على ( ع ) ، در وى حلول كرده و آن حضرت زنده است ، فراخواند . او نيروهاى خود را شتابان به عراق برد و مشاهد مشرّفه را غارت نمود و نسبت به عتبات مقدسه ، بىادبى و بىاحترامى كرد . پدرش در تربيت و ارشاد او ، فرو ماند و همواره سلاطين و زمامداران در نامه‌هايى كه ردّ و بدل مىشد ، به كارهاى فرزندش استناد مىكردند ، اما او اظهار عجز و درماندگى مىنمود . از برخى نوشته‌هايش كه در ميان ياران او پخش و منتشر شده ، آشكار مىگردد كه ادعاى « مهدويّت » كرده است . « 3 » او به همين اندازه اكتفا نكرده و چنان‌كه نقل مىكنند ، ادعاى الوهيّت ( خدايى ) نيز نموده است . على بن محمد به « مولى على » ، شهرت داشت و در تبهكارى و گردن‌كشى ، پا

--> ( 1 ) . آثار الشيعه ، صص 58 و 59 . ( 2 ) . مجالس المؤمنين ، ص 405 . ( 3 ) . همان ، صص 405 و 406 .