القادر در طول چهل و دو سال زمامدارى طولانى خود از سال 381 تا سال 422 ه ، كشورهاى اسلامى را بازيچه خود قرار داد ؛ در آنها آتش‌افروزى كرد ؛ خون‌هاى زيادى ريخت و خانه‌ها و شهرها و حتى اماكن مقدسه و مشاهد مشرّفه را ، ويران ساخت و مسلمانان تمام فرقه‌ها را با پشتيبانى فقيهان معلوم‌الحال ، مورد تهديد و تطميع و تحت فشار ، قرار داد و دورانى رقم زد كه از لحاظ سنگدلى و رسوايى ، نِروُن عرب ( متوكل ) را روسفيد كرد . القادر سياست ترور و وحشت خود را با فتنه‌انگيزى ميان فرقه‌هاى اسلامى ، پيش از ماه ذيحجه سال 389 ه « 1 » و نيز ماه محرم سال 390 ه آغاز كرد و در اواخر عمر خويش با تجديد فتنه‌هاى بغداد ، در سال 422 ه ، كامل نمود . ابن اثير مىگويد : ساكنان باب البصره ، به گروهى از مردم قم كه قصد زيارت امام على و امام حسين ( عليهما السلام ) را داشتند ، اعتراض نموده ، سه نفر از آنان را به قتل رساندند و از زيارت حرم امام موسى بن جعفر ( عليهما السلام ) ، جلوگيرى كردند . « 2 » در همان هنگام كه القادر ، سياست تفرقه‌افكنانه را در اين منطقه اجرا مىكرد ، در بخش شرقى سرزمين اسلامى ، سياستى متفاوت و در تقابل با اقدامات ويرانگر او جريان داشت . زيرا سلطان محمود غزنوى در سال 421 ه ، بدون ترديد نهايت سعى و تلاش خود را جهت ساختن بنايى شايسته و باشكوه بر روى قبر امام على بن موسى الرضا ( عليهما السلام ) ، امام هشتم شيعيان در شهر طوس ، از توابع خراسان و نيز تشويق زائران به زيارت آن حضرت و جلوگيرى از اذيت و آزار آنان به كار بست . ابن اثير و ديگر مورخين ، ضمن نقل رويدادهاى سال 421 ه ، آورده‌اند كه :

--> ( 1 ) . تاريخ ابن اثير ، ج 9 ، ص 54 ، رويدادهاى سال 389 ه . ( 2 ) . همان ، ج 9 ، ص 145 .