كشتنش ، هم‌صدا شد و او را بعد از آخرين تخريب قبر مطهر امام حسين ( ع ) ، در شب چهارشنبه سوّم شواّل سال 247 ه ، به قتل رساند . ابوالفرج اصفهانى در كتاب مقاتل الطالبيين ، كربلا و قبر مطهر و حال و روز زائران آن را به نقل از « محمد بن حسين اشنانى » ، اين‌گونه توصيف كرده است : بعد از يك بار زيارت در آن روزگار ترسناك ، بار ديگر خطر زيارت را به جان خريدم ؛ در حالى كه يكى از عطرفروشان نيز همراه من شد . لذا به قصد زيارت ، روانه گشتيم ؛ روزها ، پنهان مىشديم و شب‌ها راه مىسپرديم تا به منطقه غاضرّيه ، رسيديم . نيمهء شب ، حركت كرديم و از ميان دو نفر نگهبان مسلّح كه در خواب بودند ، گذشتيم تا به حدود قبر مطهر رسيديم ؛ ولى آن را نيافتيم . ناگزير سمت و سوى آن را اندازه‌گيرى كرده ، به جست‌وجوى جهت آن مبادرت نموديم تا بدان رسيديم ؛ در حالى كه صندوق نزديك آن ، سوخته بود و بر قبر مطهر ، آب بسته بودند ؛ به گونه‌اى كه محلّ سنگ قبر در آب فرو رفته ، به صورت خندق درآمده بود . پس آن حضرت را زيارت كرديم و مدتى آنجا مانديم و چنان بوى خوشى استشمام كرديم كه هرگز مانند آن را در خاطر نداشتيم . به هم‌سفر عطرفروشم گفتم : اين بوى خوش چيست ؟ او جواب داد : نه ! به خدا سوگند ! هرگز مانند آن را استشمام نكرده‌ام . سپس زيارت وداع خوانديم و پيرامون قبر مطهر ، چند نشانه قرار داديم و چون متوكّل به قتل رسيد ، با گروهى از طالبيين و شيعيان گرد آمده ، به جانب قبر مطهر رفتيم و نشانه‌ها را يافتيم و قبر را به حالت اوّل در آورديم . « 1 » در اين روايت ، مشاهده مىشود كه گروه نجاتى ، متشكّل از اين آزادگان مخلص

--> ( 1 ) . مقاتل الطالبيين ، ص 204 ، شرح شافيه ، ص 210 .