« متوكّل ، كينه شديدى نسبت به على بن ابيطالب و خاندان آن حضرت ( عليهم السلام ) ، داشت » . « 1 » اين بغض و كينه فراوان ، او را به دشمنى با قبر امام حسين ( ع ) ، برانگيخت ؛ لذا در طول مدت زمامدارىاش از سال 233 تا 247 ه ، چهار مرتبه دستور داد ، آن را خراب و ويران كنند ؛ آب برآن ببندند ؛ آن را شخم بزنند و كشت و زرع نمايند . [ در اين بخش هر چهار دورهء تخريب قبر مطهر امام حسين ( ع ) را جداگانه بررسى مىكنيم : ] 1 . تخريب قبر امام حسين ( ع ) در شعبان 233 ه ابوالفرج اصفهانى علت اين اقدام متوكل را در كتاب مقاتل الطالبيين ، چنين نقل كرده است : بعضى عشرتكده‌ها ، زنان خدمتكار خود را نزد متوكل - پيش از آنكه به خلافت برسد - مىفرستادند تا در حال مستى ، برايش آواز بخوانند . متوكل يك بار قاصدى فرستاد و آوازه‌خوان خود را احضار كرد ؛ امّا عشرتكده بسته بود و سرپرستش نيز حضور نداشت و به زيارت قبر مطهر امام حسين ( ع ) رفته بود . چون خبر احضار متوكل به او رسيد ، سراسيمه مراجعت كرد و بىدرنگ ، آوازه‌خوان مورد نظر متوكل را نزد وى فرستاد . متوكل از آوازه‌خوان پرسيد : عشرتكده تعطيل بود ؛ شما كجا رفته بوديد ؟ آوازه‌خوان جواب داد : سرپرست ما ، رهسپار حجّ شد و ما نيز به همراهش رفتيم . از آنجا كه اين جريان ، مصادف با ماه شعبان بود ، متوكل سؤال كرد : در ماه شعبان ، كجا حجّ گزارديد ؟ كنيزك آوازه‌خوان ، عرض كرد : به سوى قبر امام حسين ( ع ) ! با شنيدن اين سخن ، متوكّل با عصبانيت از جا پريد و سريعاً سرپرست عشرتكده را

--> ( 1 ) . تاريخ ابى الفداء ، ج 2 ، رخدادهاى سال 236 ه .