فصل نهم : حائر و هفتمين تجديد بناى آن در سال 767 هجرى به دست سلطان اويس جلايرى ساختمان آل بويه كه ابن سهلان ، وزير سلطان الدوله ديلمى در سال 407 ه و بعد از آتش‌سوزى در حرم امام حسين ( ع ) ، در حائر مقدس بنا كرد ؛ همراه با تعمير و مرمّت و زيبا سازى مؤيدالدين محمّد مقدادى قمى ، وزير الناصر لدين الله عباسى و به دستور وى ، ظاهراً بيش از سيصد و شصت سال ؛ يعنى در طول قرن‌هاى پنجم ، ششم و هفتم تا اواخر قرن هشتم هجرى ، صحيح و سالم و بدون هيچ‌گونه صدمه و آسيبى ، پايدار ماند و درنتيجه ، سقوط امپراطورى عباسى و تشكيل دولت مغول ، اعمّ از ايلخانى و جلايرى در كشور عراق را پشت سرگذاشت . اين ساختمان ، همان است كه ابن بطوطه ، طى زيارت خود از كربلا در سال 727 هجرى آن را در سفرنامه‌اش معرّفى نموده و گفته است : سپس به شهر كربلا و آرمگاه امام حسين ( ع ) ، رفتيم . كربلا ، شهر كوچكى است و ديدنىهاى آن ، نخلستان‌هاى خرمايى است كه با آب فرات ، آبيارى مىشوند . حرم مطهّر در وسط آن قرار دارد و در جنب حرم ، دانشگاه بزرگ و مهمان‌سراى مجهزّى به چشم مىخورد كه در آنجا از زائران ، پذيرايى مىكنند . بر دَرِ حرم ، نگهبانان و خدمتكارانى گماشته‌اند كه هيچ كس نمىتواند بدون اجازهء آنها ، داخل حرم شود و زائر هنگام ورود ، عتبهء شريفه و چهارچوب را ( در ورودى ) كه از