شيعهء آنان بود . على بن انجب در اين خصوص آورده است : چنان بود كه الناصرلدين الله پسر مستضيئى ، اظهار تشيع مىكرد و برعكس نياكانش ، تمايل به مذهب شيعه اماميه داشت و حرم امام موسى كاظم ( ع ) را براى هركس كه بدان پناهنده مىشد ، محلّ امن و امان قرار داده بود . لذا مردم به منظور دست يافتن به خواسته‌هاى خود ، حلّ مشكلات خويش و عذر تقصير خطاهايى كه از ايشان سر مىزد ، به آنجا پناه مىبردند . الناصر نيز خواسته‌هاى آنان را تأمين مىكرد ؛ مشكلاتشان را بر طرف مىساخت و از جرم و گناهشان ، چشم‌پوشى مىنمود . « 1 » كربلا و تمام عتبات مقدّسه در دوران الناصر ، سرسبز و خرّم بود و زائران از اطراف و اكناف به زيارت آن ، تشويق و ترغيب شدند . او در دوران نيم قرن زمامدارى نسبتاً طولانى خود ، براى پيشرفت حائر همّت كرد و با اينكه ساختمان ابن سهلان وزير در اوايل قرن پنجم ه بر قبر مطهر امام حسين ( ع ) ، نيازى به بازسازى و تجديد بنا نداشت ، ولى الناصر با انگيزهء ارادت و اخلاص در صدد برآمد تا بر شكوه و جلال آن بيفزايد . لذا به وزير توانمند خود « مؤيد الدين محمد مقدادى قمى » دستور داد تا نسبت به اصلاح امور حائر و تعمير و مرمت آن ، متناسب با مقام و موقعيت و شأن و جايگاهى كه برازندهء آن است ، اقدام نمايد . وزير نيز در سال 620 ه و در اواخر زندگى الناصر به بازسازى قبر مطهر امام حسين ( ع ) ، پرداخت و آن جايگاه رفيع و مقام بالا بلند را به بهترين وجه ، بازسازى نمود و ديوارهاى حرم را از داخل با چوب براق و مقاوم ساج ، آراست و با حرير راه‌راه و پرنيان ، تزيين كرد . او همچنين به انجام چنين اقداماتى در ديگر اعتاب مقدسه و از جمله سامرا ، مبادرت نمود و فرمان داد « سرداب غيبت » در آنجا ، ساخته شد و در داخل سرداب ،

--> ( 1 ) . على بن انجب ، مختصر اخبار الخلفاء ، ص 111 .