كه هرگاه به مناصب دولتى دست يابند ، بدون هيچ درنگ و ملاحظه‌اى ، آثار و متعلقات حائر مقدس را ويران سازند ! همانا ابن كثير كه در البدايه و النهايه ، آورده است : حسن بن فضل بن سهلان ، ابومحمد رامهرمزى ، وزير سلطان الدوله و همان كسى كه ديوار حائر در حرم امام حسين ( ع ) را ساخت ، در شعبان همان سال ؛ يعنى سال 414 ه به قتل رسيد . « 1 » گويا مىخواهد بگويد كه علّت كشتن او ، ساختن ديوار حائر مقدس بوده كه واقعاً ، عجيب و شگفت‌انگيز است . بيش از يك قرن بر ششمين ساختمان حائر ، توسط ابن سهلان سپرى شد و خوشبختانه ، هيچ اتفاق ناگوار و قابل توجهى ، براى قبر مطهر روى نداد ؛ مگر آنچه در سال 526 ه و در دوران المسترشد بالله عباسى به وقوع پيوست و چنان بود كه گويا سياست تهديد و ترور ، بار ديگر و در اين روزگار ، عودت كرده ، بسيط زمين را براى شيعيان اهل بيت عصمت و طهارت ( عليهم السلام ) ، تيره و تار ساخت . المسترشد به خزانهء حائر حسينى كه مملو از نذورات و هداياى نفيس و گران‌بها بود ، دستبرد زد و همچون متوكل عباسى ، آنها را تصاحب كرد و قسمتى را به سپاهيانش بخشيد ؛ در حالى كه مىگفت : قبر به خزانه و مال و ثروت ، نيازى ندارد . او ظاهراً به دخل و تصرف در نذورات و موقوفات ، اكتفا نمود و نسبت به حائر مقدس و قبر مطهر ، دست درازى نكرد . « 2 » بايد گفت كه او در اين خصوص ، از ديگران برخورد و رفتار بهترى داشت .

--> ( 1 ) . البدايه و النهايه ، ج 12 ، ص 16 . ( 2 ) . بحارالانوار ، ج 10 ، ص 297 ؛ تظلم الزّهراء ، ص 219 ؛ تاريخ كربلاى معلّى ، ص 13 .