همچنين در دو طرف دروازه شمالى اين ساختمان ، دو منارهء قديمى كه آيات كريمهء قرآن مجيد با خط كوفى بر آنها ، نقش‌بسته و منسوب به آل بويه است به چشم مىخورد . ولى متأسّفانه سَر اين دو مناره ، گويا در تعميراتى كه اخيراً صورت گرفته ، قطع شده است . اندازهء مناره‌ها در حال حاضر ، از داخل ساختمان تا پشت‌بام است و هر كدام از سمت ميانى ، پلكانى دارد كه به بالاى آن مىرود . در منارهء غربى ، ديدبانى تعبيه شده كه در آن روزگار كم آمد و شد ، نگهبان آرامگاه در آنجا مىنشسته و از آن محافظت مىكرده است . اين ديدبانى ، از مناره غربى تا پشت بام مقبره طباطبايى كنونى ، از طريق پنجره‌هايى كه تا ورودى اين مقبره به كار رفته ، امتداد داشته است . آنچه گفته شد ، توصيف جامع و كاملى از ساختمان آرامگاه زمامداران آل بويه بود كه هم اكنون در ناحيهء شرقى حرم امام حسين ( ع ) و كنار در ورودى بازار كربلا ، به چشم مىخورد و بخشى از حائر مقدس به شمار مىرود . ولى آيا آل بويه با آن قدرت و شوكت و ثروت فراوانى كه داشتند ، براى آرامگاه خود يا حرم امام حسين ( ع ) ، موقوفاتى باقى نگذاشتند ؟ [ و اگر باقى گذاشتند ] آن موقوفات كجاست ؟ آيا آن موقوفات ، جزو اموالى بوده كه سلطان مراد چهارم عثمانى ، به هنگام فتح عراق درسال 1638 م از اموال و املاك و موقوفات شيعيان ، مصادره كرده است ؟ زيرا « مسترلونكريك » انگليسى در كتاب خود به نام چهار قرن از تاريخ عراق ، نوشته است : سلطان مراد چهارم به مفتى يحيى ، نوشت تا آرامگاه شيخ عبدالقادر گيلانى را بازسازى كند و موقوفات زيادى به آن اختصاص داد كه بيشتر آنها ، از املاك شيعيان بود . « 1 »

--> ( 1 ) . چهار قرن از تاريخ عراق ، صص 79 و 80 .