بيم جانكاه ، نسبت به مال و جان خود بودند و از زيارت قبر امام حسين ( ع ) و غرى ( قبر امام على ( ع ) ) ، حتى از فاصلهء نزديكى مثل كوفه ، منع شده بودند . همچنين از حضور شيعيان غير مجاور در اين زيارت‌گاه‌ها جلوگيرى مىكردند ؛ دستور متوكّل عباسى از سال 263 ه همين بود . متوكّل در اين سال ( 263 ه ) ، شخصى را كه به « ديزج » شهرت داشت ، فرمان داد تا به جانب قبر امام حسين ( ع ) رفته ، آن را ويران سازد و اثرش را از بين ببرد و زائرانش را مجازات نمايد . سپس مسعودى در ادامه مىنويسد : همواره وضع بر اين منوال بود تا اينكه منتصر در جاى متوكّل نشست و مردم را آزاد كرد و دستور داد از خاندان ابوطالب دست بردارند و با اخبار و گزارش‌هاى آنان ، كارى نداشته باشند و از زيارت قبر امام حسين ( ع ) در حائر و نيز قبر ديگر افراد اين خاندان ، جلوگيرى نكنند و فدك را به فرزندان امام حسن و امام حسين ( عليهما السلام ) بازگردانند ؛ خودش هم موقوفات سادات علوى را آزاد نمود و تعرض نسبت به شيعيان را ترك و آزار و اذيّت را از آنان دفع كرد . . . « 1 » منتصر به واسطه علاقهء شديدش نسبت به سادات علوى و خاندان ابوطالب ، در تمام مدت حكومتش به آنان ، نيكى كرد و مال و منال زيادى به ايشان بخشيد و زيارتگاه‌ها را به حال سابقشان ، بازگردانيد . در همين رابطه ، دستور تجديد بناى حائر را بعد از اينكه متوكّل ، چندين بار در دوران حكومتش ويران كرده بود ، صادر نمود و براى اين مرقد شريف ، برج و باروى بلندى ساخت تا راهنماى زائران باشد و مردم را به زيارت امام حسين ( ع ) ، تشويق و ترغيب كرد . « 2 » آرى سومين ساختمان حائر مقدس امام حسين ( ع ) ، ساختمانى بود كه به فرمان منتصر عباسى در آغاز زمامدارىاش در سال 247 ه بنا گرديد .

--> ( 1 ) . مروج الذهب مسعودى ، در حاشيه جلد نهم تاريخ ابن اثير ، ص 164 - 165 ؛ در اين كتاب ، نام « الذيريح » آمده ، درحالى كه درستش « الديزج » است ؛ چنان كه در كتاب‌هاى ديگر نقل شده است . ( 2 ) . نزههء اهل الحرمين ، ص 17 ؛ اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 350 .