امام حسين ( ع ) از روى ستم و عداوت كشته شد ، مسلمانان تربت قبر مطهر آن حضرت را شعار خود ساخته ، در پيشگاه خداى متعال برآن سجده مىكنند . آنان با اين كار اين خاطره را كه نماز بعد از شهادت امام حسين ( ع ) ، دستاورد قيام و قربانى شدن آن حضرت ، خاندان و يارانش در ميدان شرف و عظمت در سرزمين كربلاست ، زنده نگه مىدارند . بنابراين ، هرگاه نمازگزارى در شرق و غرب عالم و در پيشگاه خداى متعال براين تربت سجده مىكند ، حجاب‌هاى ضخيم هفت‌گانه مادى كه ميان او و حقيقت ، فاصله انداخته است از پيش چشم سر و دلش ، كنار مىرود ، زيرا نماز ، چيزى جز سكوى پرواز مؤمن از نقطه فرودين خاك تا آسمان حقيقت نيست . از همين روى قتلگاه امام حسين ( ع ) در برابر نمازگزار ، جلوه‌گر مىشود ؛ به ياد مصيبت‌هاى آن حضرت مىافتد و مصيبت سنگينى را كه از شهادت آن بزرگوار به دست شورشيان كافر و طغيان‌گر بنى اميه ، به اسلام وارد گشت در ذهن خود ، ترسيم مىكند . آن‌گاه بر تربت پاك و مقدس آن امام شهيد ، سجدهء شكر به جاى مىآورد كه اگر امام حسين ( ع ) و شهادت آن حضرت نبود ، هيچ‌كس از نعمت مسلمانى برخوردار نمىگرديد ، زيرا نام و يادى از دين مبين اسلام بر روى كره زمين ، باقى نمىماند . يكى از استوانه‌هاى علم و دانش اين روزگار ، در خصوص راز سجده برتربت امام حسين ( ع ) ، به همين ديدگاه پرداخته و گفته است : و شايد يكى از اهداف بلند و والايى كه نمازگزار ، هنگام گذاشتن پيشانى بر تربت امام حسين ( ع ) به خاطر مىآورد ، رشادت آن حضرت جهت قربانى كردن خود و خاندان و اصحاب و ياران برگزيدهء خويش در راه عقيده توحيدى و نيز درهم شكستن نماد ظلم و ستم و فساد و تباهى و استبداد و استكبار بوده است . از آنجايى