به اين ترتيب ، شيعيان در حال اقامهء نماز به واسطه رواياتى كه از امامان معصوم ( عليهم السلام ) ، رسيده است به پاكى و طهارت محلّ سجده و جايى كه پيشانى برآن ساييده مىشود ، قائلند و به همين جهت ، سجده كردن برگوشه‌هاى عبا را كه معمولًا به زمين كشيده مىشود و احتمال ناپاكى آن وجود دارد ، درست نمىدانند . ديگرانى كه قائل به پاكى و طهارت محلّ ايستادن نمازگزار مىباشند ، پا نهادن برگوشه‌هاى عبا در حال نماز را دقيقاً به همان دليل پيش گفته ، جايز نمىشمارند . لذا شيعيان ، يك قطعه خاك پاك و پاكيزه را جهت سجده كردن خويش برمىگزينند تا اوّلًا . محلّ سجده ايشان ، پاك و طاهر باشد . ثانياً . سجده آنان بر چيزى كه سجده كردن برآن جايز است و در مفهوم زمين مىگنجد و از نظر شريعت و لغت وعرف و عادت ، زمين برآن دلالت مىكند صورت گيرد . ما درصدديم كه اگر نيازى به روشن ساختن ذهن ديگران و ردّ اعتراض‌هاى گزافه‌گويان نباشد ، از طرح اين مسائل ، كريمانه چشم‌پوشى كنيم . زيرا محقق آگاه ، قطعاً غافل از اين نيست كه مذهب و آيين شيعيان صد در صد منشأ و سرچشمه عربى دارد و مواليان از مردم فارس و ديگران كه از درك و فهم دلالت‌هاى الفاظ و مفاهيم شرعى آنها ، ناتوان بوده‌اند ، دخالتى در آن نداشته‌اند . اين نكته ، روشن است كه شيعيان ، دين خود را از امامان معصوم ( عليهم السلام ) گرفته‌اند و امامان معصوم ( عليهم السلام ) ، فرزندان همان كسى هستند كه به فرموده خودش ، فصيح‌ترين گويندگان حرف « ضاد » است و فهم و درك امامان معصوم ( عليهم السلام ) ، نسبت به شريعت و احكام ، غير از فهم و درك ديگران ، حتى غير از فهم و درك عرب زبان‌ها ، نسبت به آن مىباشد ؛ زيرا امامان معصوم ( عليهم السلام ) : اوّلًا ، خود از نژاد عرب هستند .