ترور و وحشت بنىاميّه ، مقابله و در برابر قدرت كور آنان ، ايستادگى كرد . آن حضرت شيعيان را از راه‌هاى دور و نزديك و به رغم وجود مشكلات و موانع و حتى خطر مرگ ، به زيارت حائر مقدس برمىانگيخت و دل و جان آنان را از آلودگى و پليدى مىپيراست و وظيفه افراد و گروه‌هاى رهسپار حائر را معيّن مىفرمود . ايشان به موجب شواهد و قرائن ، از هيچ كوششى در مسير آراستن حائر مقدس و استحكام و توسعهء آن - متناسب با اوضاع و احوال جارى و درحدّ توان و امكان - از قبيل تعيين بودجه به همين منظور ، يا جهت پرداخت مقررّى مديران و خدمتكاران ، يا كمك به فقيران و نيازمندان و در راه ماندگان ، فروگزار نفرمود . بنابراين مىتوان ادّعا كرد كه در دوران امام صادق ( ع ) ، هيچ برنامه‌اى ، جز با دستور آن حضرت يا جلب نظر و موافقت آن بزرگوار ، درباره حائر به اجرا در نيامده است . ج ) وجود نينوا و غاضريّه در نزديكى كربلا يكى ديگر از عواملى كه زيارت و رفت و آمد زائران را آسان مىكرد ، وجود نينوا و غاضريّه در كنار حائر بود ، اين دو محلّ و به ويژه غاضريّه ، بر سر راه قرار داشت و اين امكان را به زائران مىداد كه - در ظاهر - آن را هدف خود قرار دهند و در آنجا ، فرود آيند و مدّتى استراحت كنند تا شكّ و شبههء مزدوران بنىاميه را از خود دور سازند ؛ سپس مخفيانه به زيارت حائر مقدّس ، شرفياب شوند . چه بسا ، زائرين قبر امام حسين ( ع ) در تمام دوران سياه بنى اميّه ، براى رهايى از جاسوسان و نگهبانان سخت‌گير ، چنين مىكردند كه البته چاره‌اى جز آن ، نداشتند . روايات زيادى در تأييد اين شيوه و روش ، به دست ما رسيده كه از جملهء آنها ، روايتى است كه ابوحمزه ثمالى از امام صادق ( ع ) نقل كرده كه فرمود : هرگاه خواستى بعد از فراغت از زيارت خود - كه تا مىتوانى ، آن را تكرار كن -