خدمت امام باقر ( ع ) بوديم كه جوانى ، از قبر امام حسين ( ع ) سخن به ميان آورد . امام باقر ( ع ) فرمود : هيچ بندهء خدايى ، به زيارت امام حسين ( ع ) نمىشتابد و در راه زيارت آن حضرت ، قدمى برنمىدارد ؛ مگر اينكه خداى متعال براى هر قدمش ، حسنه‌اى در نامهء عمل او مىنويسد و گناهى از آن محو مىكند . « 1 » گويا جلوگيرى از زيارت ، در اوايل دوران امام صادق ( ع ) و در زمان خلافت هشام بن عبدالملك ، سخت‌تر شد . اين سخت‌گيرى ، به واسطهء قيام زيدبن على بن الحسين ( ع ) و كشته شدن او ، در سال 121 هجرى قمرى صورت گرفته . بعد از آن ، علاوه بر جلوگيرى از زيارت - چنان‌كه از روايت مسمع بن عبدالملك بصرى فهميده مىشود - به قطع دست و پا و زبان زائرانى كه به چنگ مزدوران بنىاميّه مىافتادند نيز مبادرت مىكردند . مسمع در اين خصوص گفته است : امام صادق ( ع ) به من فرمود : اى مسمع ! تو از مردم عراقى ، آيا به زيارت قبر امام حسين ( ع ) مىروى ؟ عرض كردم : نه ، نمىروم ؛ من در ميان مردم بصره ، سرشناسم و هواداران خليفهء جور ، پيش ما زندگى مىكنند و دشمنان زيادى در ميان قبيله‌هاى گوناگون ناصبى و غير آنها داريم و از اينكه گزارش مرا به خليفه بدهند و او ، مرا مُثله نمايد ، در امان نيستم . امام صادق ( ع ) فرمود : آيا مصائبى را كه بر آن حضرت وارد كرده‌اند يادآورى نمىكنى ؟ عرض كردم : آرى ، ياد آورى مىكنم . فرمود : آيا با يادآورى مصيبت‌هاى آن حضرت ، ناله و شيون سرمىدهى ؟ عرض كردم : آرى ، به خدا سوگند ! و گريه مىكنم به گونه‌اى كه خانواده‌ام ، اثر آن را در من مشاهده مىنمايند و از خورد و خوراك ، باز مىمانم و نشانهء آن ، در سيمايم آشكار مىگردد . حضرت فرمود : خداى متعال برگريه‌ات ، رحمت آورد . آگاه باش كه تو ، البته از

--> ( 1 ) . همان ، ص 134 ، شماره 7 .