حمله‌اى به سر مىبرد ولى تا جهت حملهء قريش مشخّص نشده بود ، آن حضرت از مدينه خارج نشد . روز چهارشنبه ، سيزده شوال ، نيروى مشركان خود را به كنار أحد رسانيد ودر دامنهء اين كوه ، در ميان نخلستان ، در محلّى هموار ومسطّح ودر كنار درّه‌اى كه مىتوانست در وضعيت سخت براي آنان مأمنى باشد فرود آمد وتا روز جمعه به استراحت وطرح نقشهء جنگ پرداخت . پيامبر صلى الله عليه وآله پس از اقامهء نماز جمعه ، همراه هزار نفر به سوى أحد حركت كرد . عبداللَّه‌بن ابىّ سركردهء منافقان ، با سيصد نفر از همفكرانش از ميان راه برگشت وپيامبرخدا صلى الله عليه وآله با هفتصد نفر ، كه صد نفر از آنان زره‌دار وپنجاه نفر كماندار وتيرانداز بودند وتنها دو أسب به همراه داشتند ، وارد منطقهء أحد گرديد وچند نفر را به خاطر كمي سنّشان از حضور در جنگ مانع گرديد . چون مجاهدان به أحد رسيدند ، پيامبر پنجاه نفر تيرانداز را به فرماندهى عبداللَّه‌بن جبير بر لب درّه گذاشت ودستور داد ؛ ما چه در حال فتح باشيم وچه در حال شكست ، شما در جاى خود استوار بمانيد ، حتّى اگر ببينيد أجساد ما در روى زمين مانده ويا دشمن ما را به درون مدينه رانده ويا ما دشمن را تا مكّه عقب رانديم . در هر صورت شما از جاى خود حركت نكنيد « 1 » آنگاه به لشكريان دستور داد : تا از طرف من فرمان نرسد شما جنگ را آغاز نكنيد .

--> ( 1 ) . ابن أثير ، كامل ، ج 2 ، ص 105