در آمده بود ، در ميان اجتماع قرشيان ، خطاب به آنان چنين گفت : اى گروه قرشيان ، پس از اين جنگ ، كه بزرگان وعزيزان ما وشما را از دست ما گرفت ، نبايد از خود ضعف نشان دهيم ، بلكه بايد صبر وصلابت خود را حفظ كنيم ، بركشتگان خود نگرييم . هيچ زنِ نوحه‌گرى بر آنان نوحه نسرايد وهيچ شاعرى در عزايشان شعر نگويد ؛ زيرا اين اعمال موجب تخفيف كينه وعداوت ما نسبت به محمّد ويارانش مىگردد وشعلهء آتش دشمنى وخونخواهى ما را فرو مىنشاند وقدمهاى ما را در انتقام گرفتن از آنان سست مىگرداند ، گذشته از اينكه اگر ياران محمّد جزع وفزع وآه ونالهء ما را بشنوند ، زبان بر شماتت واستهزا خواهند گشود واين درد ومصبت بالاتر از مصيبت از دست دادن عزيزانمان خواهد بود ومن نيز از اين ساعت استفاده از عطر وزنان را بر خود حرام مىكنم تا روزى كه با محمّد بجنگيم . « 1 » أبو سفيان وسران قريش نه تنها از گريه جلوگيرى كردند ، بلكه حتّى از آزاد سازى اسراى خويش نيز امتناع مىورزيدند ولذا وقتي به أبو سفيان پيشنهاد شد كه با فديه دادن ، فرزندت عمرو را آزاد كن ، چنين پاسخ داد : فرزندم حنظله كشته شد ، شما مىگوييد براي فرزند ديگرم هم فديه بدهم ودر مقابل دشمن بيشتر تحقير شوم ؟ ! بگذاريد أو را تا هر وقت كه

--> ( 1 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 2111 ؛ تاريخ ابن كثير ، ج 3 ، ص 309 ؛ واقدى به نقل بحار ، ج 19 ، ص 341