گفتى صحيح است ولى در اين ميان از يك نكته غفلت نمودى وآن اينكه أو ذاتاً نسبت به اسلام داراى عقيدهء راسخ ونسبت به پيامبر صلى الله عليه وآله داراى تصديق خالص وغير قابل تزلزل بود واگر عمرش وفا مىكرد وتوجّهات خاص پيامبرخدا را نسبت به علىبن ابىطالب بيشتر از آنچه مىدانست مشاهده مىكرد ، بيش از پيش موجب خضوع وتواضع أو در مقابل على مىگرديد وطبعاً أو خواست خدا وخوشنودى پيامبرش را بر آنچه تو گفتى مقدم مىداشت . أبو جعفر نقيب اضافه نمود واما آنچه گفتى كه حمزه عموى على واز نظر سنّ وسال از وى بزرگتر بود ، آنهم درست است وپاسخ آن اين است كه همان حمزه وعباس هم عموى پيامبرخدا وهم بزرگتر از وى بودند ولى در عين حال ديدى كه چگونه از فرزند برادرشان پيروى نمودند ورياست أو را با جان ودل پذيرفتند ودعوتش را أجابت كردند وباز ديدى كه أبو طالب با اينكه جدّ پيامبرخدا ورييس بنىهاشم واولين شخصيت در ميان أقوام وعشيره‌اش بود ومحمد صلى الله عليه وآله در حالىكه دست پرورده وبزرگ شده در دامن أو وبه‌منزلهء يكى از فرزندان أو بود ، چگونه در برابرش خاضع گرديد ونبوّتش را تصديق نمود وبر اوامرش مطيع شد وهمانگونه كه افراد عادى شخصيتهاى بزرگ را مدح وثنا مىگويند ، دربارهء محمد مديحه سرايى نمود : وأبيض يستسقى الغمام بوجهه * ثمال اليتامى عصمة للأرامل