بىجهت و از روى هواى نفس نبوده است ؛ بلكه بسيار دقيق ، حساب شده و حكيمانه بوده و گزافه‌گويى و مبالغه در آنها صورت نگرفته است . با توجّه به اين موضوع ، وقتى به سخن امام باقر ( ع ) در نخستين برخورد با بانو حميده ، مىنگريم ، درمىيابيم كه امام ( ع ) دو صفت و ويژگى برجسته براى آن فرزانه عنوان كرده ، مىفرمايد : « حَمِيدَةٌ فِي الدُّنيا مَحمُودَةٌ فِي الآخِرَة » . « 1 » معناى ظاهرى اين جمله اين است : « شايستهء ستايش در دنيا و آخرت » . بديهى است از منظر ولى الله الاعظم ، امام باقر ( ع ) كسى شايستگى حمد و ستايش و مدح و ثنا را در دنيا و آخرت دارد كه در صراط مستقيم الهى و پيراسته از كژى و انحراف از جهت عقيده و

--> ( 1 ) . كافى ، ج 1 ، ص 477 ؛ دلائل الامامه ، ص 308 ؛ الثاقب فى المناقب ، ابن حمزه طوسى ، ص 379 ؛ الخرائج و الجرائح ، قطب الدين راوندى ، ج 1 ، ص 287 . اين جمله به امام صادق ( ع ) هم نسبت داده شده است . ابن‌شهرآشوب مىگويد : هنگامى كه حضرت حميده را نزد امام صادق ( ع ) آوردند و ايشان از نام آن بانو پرسش فرمودند ، حميده خانم گفت : حميده . امام ( ع ) در پى آن فرمودند : « حَمِيدَةٌ فِى الدُّنيا مَحمُودَةٌ فِي الآخِرَة . . . . » مناقب آل ابىطالب ، ج 1 ، ص 228 . احتمال دارد كه امام باقر و امام صادق 8 هر دو چنين ستايشى از ايشان كرده باشند . در اين صورت جايگاه شأن و مقام آن بانوى گرامى بيش از پيش آشكار مىگردد .