« 4 / 15 » همچنان شبى باز در خواب مىبينذ « 1 » كه مولانا شمس الدين متنبّى را از ريش بگرفته پيش مولانا مىآرذ كه سخنان اين را مىخوانى و متنبّى مردى بوذه نحيف الجسم ، ضعيف الصوت ؛ لابها مىكنذ كه مرا از دست مولانا شمس الدين خلاص ده و آن ديوان را « 4 » ديگر مشوران ؛ آخرالامر ترك علوم و تدريس كرده دستار لاليشى « 5 » بسته فرجى هندبارى پوشيذه بسماع و رياضت شروع فرموذ « 6 » ، گفت شعر « 7 » ( رجز ) زاهدِ كشورى بُدم واعظِ منبرى بُدم * كرد قضاى دل مرا عاشقِ كف‌زنانِ تو « 4 / 16 » همچنان نقلست كه حضرت مولانا شمس الدين « 10 » بيك روز از قيصريه به آقسرا رسيذه در مسجدى مسافر شذ ؛ بعد از نماز خفتن مؤذّن مسجد « 12 » بجدّ گرفت كه از مزكت « 2 » بيرون آى « 3 » و به جائى « 13 » مهمان شو ؛ گفت : مرد غريبم معذور دار ، طمع چيزى ندارم ؛ بگذار مرا تا « 14 » بياسايم ؛ مؤذّن بيچاره از غايت بىادبى و چشم بستگى سفاهت عظيم كرده بسى جفا نموذ ؛ فرموذ كه زبانت بياماساذ ؛ فى الحال زبانش برآماسيذ و مولانا شمس الدين بيرون آمذ و بسوى قونيه روانه شذ ، امام مسجد درآمذ و مؤذّن را در حال نزع ديذ ،

--> ( 4 / 15 - 4 / 16 ) Z 175 آ B 163 ب - 164 آ K 390 - 391 4 - 123 ، II , H ؛ 4 - 53 ، II , T ( 1 ) مىبينذ B : بينذ ZK ( 4 ) ديوان را B : ديوان ZK ( 5 ) لاليشى K : لا ليس ZB ( 6 ) فرموذ ZK : فرموده و B ( 7 ) شعر BK : - Z ( 10 ) الدين ZK : - B ( 12 ) مسجد BK : - Z ( 2 ) مزكت BK : مسجد Z ( 3 ) آى ZK : رو B ( 13 ) به جائى ZK : بجاى B ( 14 ) تا BK : - Z