شرعى ندارد ، تا چه رسد به اين كه خلاف آن ثابت شود و دليلى بر نهى از آن داشته باشيم . « 1 » از عترت طاهرين عليهم السلام نيز نهى وارد شده است . ديگر اين كه آن عمل ( كار ) است و عمل در نماز جايز نيست ؛ چنان كه ابن رشد نيز به آن ( يا نزديك به اين قول ) اشاره دارد . و همچنين نامگذارى آن به « تكفير » كه مجوس آن را انجام مىداده‌اند « 2 » ؛ تأييدى است بر نظريه عترت پيامبر صلى الله عليه و آله بلكه تأكيد بر آن است . فقهاى اهل سنت در چگونگى انجام تكفير اختلاف دارند كه آيا بايد دست را بالاى ناف قرار داد يا پايين آن و يا اين كه دست راست بر روى دست چپ قرار بگيرد يا به عكس ؟ چگونه ممكن است تكفير سنت مؤكّد باشد . در حالى كه كيفيت آن مشخص نيست ؟ چگونه كيفيت آن بر صحابه مخفى مانده است . با اين كه آنها هر روز افزون بر نمازهاى مستحبى و نماز اموات و نمازهاى عيد ، مقيد به شركت در نماز جماعت پشت سر پيامبر صلى الله عليه و آله بودند ! اينها همه شواهد و تأكيدهايى است كه نشان مىدهد در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله چنين چيزى وجود نداشته است . بنابراين بايد گفت : عمل ( تكفير ) نيز

--> ( 1 ) مصباح الفقيه ، ج 1 ، ص 401 . ( 2 ) در كتاب آينه آيين مزديسنى ، ص 20 نوشته كيخسرو « چاپ دوّم » آمده است : طريقهء عبادت و نماز نزد آنها ايستادن در مقابل خداوند و قرار دادن دست عبوديت بر سينه است و اين چنين خداوند را پرستش مىكنند .