نكته دوم در معناى سجده ملائكه بآدم ، و همچنين سجده يعقوب و پسرانش بيوسف است كه خداوند در قرآن كريم آن را شرح داده ميفرمايد وَ لَقَدْ خَلَقْناكُمْ ثُمَّ صَوَّرْناكُمْ ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ لَمْ يَكُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ قالَ ما مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ « 1 » ( هرآينه آفريديم پس مصوّر كرديم شما را به صورتى نيكو پس گفتيم بملائكه سجده كنيد بآدم پس سجده كردند ملائكه بجز شيطان كه از سجده كنندگان نبود ، پس خداوند به او گفت چه چيز ترا مانع شد كه سجده كنى وقتى كه ترا امر كردم گفت من بهتر از آدمم زيرا مرا از آتش آفريدى و آدم را از گل ) و در سوره يوسف ميفرمايد : وَ رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً « 2 » ( پدر و خاله خود را كه بمنزلهء مادر بود بر سرير نشانيد و براى يوسف سجده كرده برو در افتادند ) . و براى اين سجده چند وجه گفته‌اند ، بعضى گفتند سجده براى خدا بود و آدم را قبله قرار دادند . و برخى گفتند آدم امام بود و ملائكه بمتابعت وى سجده خدا نمودند ، و همين دو معنى را در مورد يوسف هم گفتند . و جمعى گفتند سجده ، سجده شكر بود كه ملائكه براى شكر نعمت وجود خليفه خدا - يعنى - آدم و همچنين يعقوب و پسرانش براى شكر نعمت سلطنت يوسف بجاى آوردند . لكن اين وجوه به نظر درست نيايد براى اينكه اولا - لام در اسْجُدُوا لِآدَمَ و خَرُّوا لَهُ سُجَّداً ظاهر است در اينكه مسجود آدم و يوسف بوده‌اند و مناسبت با قبله يا امام بودن ندارد زيرا نميگويند : سجدت للقبلة و للامام : بلكه ميگويند سجدت الى القبله و مع الامام ، چنانچه هر جا خداوند حواله سجده به خود نمود

--> ( 1 ) سوره اعراف آيه 11 و 12 ( 2 ) سوره يوسف آيه 102