مبحث دوم در بيان عدل حقتعالى و اثبات آن : عدل نسبت به حق تعالى عبارت از اين ستكه جميع افعالى كه از او صادر مىشود چه از امور تكوينى مانند خلق و رزق و اماته و احياء و امثال اينها و چه از امور تشريعى مانند ارسال رسل و انزال كتب و جعل احكام و تكاليف و امر بواجب و مستحب و نهى از حرام و مكروه و مانند اينها و چه در دار دنيا ، مانند امورى كه ذكر شد و چه در سراى آخرت مانند جعل ثواب و عقاب و جنت و نار و رحمت و عذاب و غير ذلك ، از روى حكمت و مصلحت و تماما حسن و نيكوست و فعل قبيح و لغو و ظلم محال است از وى صادر شود . و دليل بر اين مطلب اين ستكه فعل قبيح و لغو ممكن است از فاعل به چند جهت صادر شود . اول - اينكه عالم بزشتى و قباحت و بيهودگى آن نباشد مانند اكثر افعال زشتى كه از انسان صادر مىشود . دوم - اينكه قدرت بر ترك آن نداشته باشد مثل اينكه كسى را بارتكاب فعل قبيحى مجبور نمايند . سوم - اينكه محتاج به آن باشد مثل اينكه بواسطه اقدام بفعل قبيح دفع ضررى از خود كند و يا منفعتى را به طرف خود جلب نمايد . چهارم - اينكه از روى عبث و بازى بجا آورد . و همه اينها در باره حقتعالى منتفى است زيرا لازمه آنها جهل يا عجز و يا احتياج و يا سفاهت مىباشد و ذات مقدس واجب الوجود از اين صفات منزّه و مبرّاست بنابراين صدور فعل قبيح و لغو از وى محال خواهد بود .