است در شأن اوست و از فقرهء اول در حديث اول معلومست كه اختصاصى كه آن حضرت را به آن جناب بوده ديگرى را نبوده و ايضاً تخصيص به ولى بودن بعد از خود در هر دو دليل بر خلافتست زيرا كه محبت و نصرت در حال حيات نيز بود و هر عاقلى مىداند كه چنين كسى رعيت أبو بكر و عمر و عثمان و محكوم حكم ايشان نميتواند بود . ( دويم ) آيهء كريمه يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ يعنى اى گروهى كه ايمان آورده‌ايد بترسيد از خدا و باشيد با صادقان و راستگويان در همه چيز خصوصاً در دعوى ايمان بكردار و گفتار و ظاهر است كه مراد بودن با ايشان متابعت ايشان است در گفتار و كردار نه آنكه به بدن و جسد با ايشان باشند زيرا كه آن محال است و بىفايده و معنى امامت همين است و چون خطابهاى قرآن مجيد عام است و شامل جميع امت و همهء زمان هست باتفاق امت پس بايد كه در جميع زمانها چنين صادقى بوده باشد كه امت با او باشند و معلوم است كه صادق فى الجمله مراد اين است و الا لازم آيد كه هر كس راست بگويد متابعت او واجب باشد و اين باتفاق باطلست پس بايد كه صادق در جميع افعال و اقوال مراد باشد و آن معصوم است پس ثابت شد وجود معصوم در هر زمان و وجود متابعت ايشان و باتفاق غير حضرت رسول و دوازده امام معصوم نيستند پس حقيقت مذاهب ايشان و امامت ائمه ايشان ثابت شد با آنكه سيوطى در تفسير منثور و ثعلبى در تفسير مشهور از ابن عباس و حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است كه مراد از صادقون در آيه حضرت على بن ابى طالب عليه السّلام است و از ابراهيم بن محمد الثقفى و خرگوشى در كتاب شرف النبى از اصمعى بسند او از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است كه مراد از صادقين محمد و على است و از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود صادقون مائيم و از حضرت صادق عليه السّلام منقولست كه صادقون آل محمداند و در بعضى از روايات وارد شده است كه مراد از صادقين آنهايند كه خدا فرموده است در شأن ايشان مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا يعنى از جملهء مؤمنان مردانى چند هستند كه راست گفته‌اند آنها را كه با خدا عهد و پيمان بر آن بسته بودند كه با رسول امين ثبات قدم بورزند و با دشمنان دين قتال بكنند و نگريزند تا كشته شوند و متابعت آن حضرت بدل و زبان بكنند پس بعضى از ايشان وفا بعهد خود كردند تا شهيد شدند و بعضى انتظار شهادت مىكشند و تبديل نكردند عهد خود را و دين خود را هيچ بدل‌كردنى و در احاديث عامه و خاصه وارد شده است كه اين آيه در شأن اهل بيت ( ع ) نازل شده است مراد حمزه و جعفر و امير المؤمنين‌اند كه عهد