( چهارم ) آنكه در جميع صفات كمال مانند شجاعت و سخاوت و مروت و كرم و علم و هر چه از صفات كمال باشد از همهء رعيت خود كاملتر باشد و الا تفضيل مفضول لازم آيد و آن قبيح است عقلا ( پنجم ) آنكه پاك باشد از عيوبى كه باعث نفرت مردم گردد خواه در خلقت مانند كورى و خوره و پيسى و خواه در خلق مانند بخل و حرص و كج خلقى و خواه در اصل مانند دنائت نسب و ولد الزنا بودن و تهمت در نسب او يا پدران او و خواه در فرع مثل صنعتهاى پست و افعال ركيكى كه اينها منافات با لطف دارند ( ششم ) آنكه قرب و منزلت او نزد حقتعالى از همه كس بيشتر باشد ( هفتم ) آنكه معجزه‌ها از او ظاهر شود كه ديگران از او عاجز باشند تا آنكه در وقت ضرورت دليل حقيقت او باشد ( هشتم ) آنكه امامت او عام باشد و امامت منحصر در او باشد و الا موجب فساد ميانهء رعيت گردد و اثبات اين مدعا باجماع و احاديث متواتره اوليست . مقصد سيم در بيان صفات و خصايص امام است كه از احاديث معتبره ظاهر مىشود و آنها در احاديث ما بسيار است و در حيوة القلوب مذكور است و در اين رساله بعضى را ايراد مينمائيم . كلينى بسند معتبر از امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه امام را ده علامتست : پاكيزه و ناف بريده و ختنه كرده متولد مىشود چون از شكم مادر به زير مىآيد دستها را بر زمين ميگذارد و صدا بشهادتين بلند مىكند و محتلم نميشود و خباثت جنابت در او بهم نميرسد و ديده‌اش بخواب ميرود و دلش بخواب نميرود يعنى آنچه واقع مىشود در آن حال ميداند و خميازه و كمانكش نمىكند و از پشت سر مىبيند چنانچه از پيش رو ميبيند و فضلهء كه از او جدا مىشود بوى مشك از آن مىآيد و زمين را خدا موكل كرده است كه بپوشاند او را و فرو برد چون زره حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را ميپوشد بر قامتش درست مىآيد و هر كس ديگر كه بپوشد خواه دراز و خواه كوتاه يك شبر از قامتش زياد مىآيد و ملك با او سخن ميگويد تا آخر ايام عمرش . و ابن بابويه از حضرت امام رضا عليه السّلام روايت كرده است كه امام داناترين مردم است و