« بركت ده أهل مدينه را در مكيال « 1 » ايشان وصاع « 2 » ايشان ومد « 3 » ايشان . » صاحب تاريخ مىگويد : « يك مُدّ كافى است در مدينه كسى را كه در غير أو كفايت نمىكند أو را آن مقدار . » ودر صحيح مسلم است : « اللهم بارك لنا في مدينتنا ، اللهم بارك لنا في صاعنا ، اللهم بارك لنا في مُدنا ، اللهم بارك لنا في مدينتنا ، اللهم اجعل مع البركة بركتين . » أول طلب بركت نمود در أمور مذكوره بعد از آن از غايت التفات وعنايتى كه به آن محل شريف وأهل آن داشت طلب نمود كه با هر بركتي از آن بركاتِ مطلوبه دو بركتي ديگر زيادة كند [ 8 - آ ] وايضاً آمده : « اللهم بارك لنا في ثمرنا وبارك لنا في مدينتنا وبارك لنا في صاعنا وبارك لنا في مُدّنا ، اللهم انّ إبراهيم عبدك وخليلك ونبيك وانى عبدك ونبيك وانّه دعاك لمكّة وانا أدعوك للمدينة بمثل ما دعا لمكة ومثله معه . » [ پيامبر ] اوّل بركت طلبيد در أمور مذكوره وبعد از آن اهتماماً بشأن الإجابة گفت : « الهى ، إبراهيم - عليه‌السلام - بنده وخليل يعنى دوست وپيغامبر تو بود ومن نيز بنده وپيغامبر توام ، أو دعا كرد در حق مكة من نيز دعا مىكنم در حق مدينه ومىطلبم از تو آنچه أو طلبيده به زيادتى مثل آن . » آمده است : هرگاه كه نوباوهء « 4 » ثمر مىرسيد آن را به حضرت مىآوردند وايشان آن را مىگرفتند ومىگفتند : « اللهم بارك لنا في ثمرنا وبارك لنا في مدينتنا » « 5 » بنابراين « 6 » شكّ نيست كه اين دعا بسيار تكرار يافته . فايدهء تكرار دعا با وجود أجابت

--> ( 1 ) - مكيال : پيمانه . ( 2 ) - صاع : پيمانه‌اى است كه بر آن احكام مسلمانان از كفاره وفطره وجز آن دائر وجارى است وآن چهار مد است . ، ل : ضاع . ( 3 ) - مد : پُرى دو كف است از طعام . در فقه نيز به كار مىرود . ( 4 ) - نوباوه : هر چيز تازه ونو عموماً ، ميوه خصوصاً . ، ل : باوه . ( 5 ) - م ول : الحديث . ( 6 ) - م : بنابر آن .