سخنى از نور نقل كلام منسوب به محيي الدين ، و اينكه نور اسم صفت است يا اسم فعل ؟ داود بن محمود قيصرى در شرح فصوص الحكم و محمد بن حمزة ابن فنّارى در شرح مفتاح غيب الجمع و الوجود تأليف محقق عارف محمد بن إسحاق قونوى ، به شيخ بزرگ محيي الدين عربى اندلسى نسبت داده‌اند كه : « نور » از أسماء ذات است ، و محيي الدين هر اسمى را كه دلالتش بر ذات ظاهر باشد اسم ذات ، و هر اسمى را كه دلالتش بر صفات روشن تر باشد اسم صفت ، و اگر بر افعال روشن تر باشد اسم فعل قرار داده است . ابن فنارى گويد : من مى گويم : شيخ كبير پس از آنكه أسماء را در اين جدول ضبط كرده ( آن گاه جدولى نوشته و در آن جدول نور را در رديف أسماء ذات نوشته است ) گفته : « اين ها كه أسماء حسنى هستند بعضى از آن بر ذات أو ( جلّ جلاله ) دلالت دارد ، و گاهى با اينكه بر ذات دلالت دارد بر صفات أو و يا افعال أو و يا بر هر دو نيز دلالت دارد . پس هر آن اسمى كه دلالتش بر ذات ظاهرتر بود ما آن را اسم ذات قرار داديم و همين كار را در أسماء صفات و افعال كرديم ، يعنى هر اسمى كه دلالتش بر صفت يا فعل ظاهرتر بود اسم همان قرار داديم . و اين نه به آن معناست كه اسم هايى كه در جدول اسم ذات نوشته شده در غير آن مدخليتى ندارند مانند اسم « رب » كه اگر به معناى ثابت باشد اسم ذات است ، و اگر به معناى مصلح و سازنده باشد اسم فعل است ، و اگر به معناى مالك باشد اسم صفت است » . و نيز شيخ در همانجا گفته : « بدان كه مقصود ما از ذكر اين اسماء