سيد بزرگوار هبة الدين شهرستانى ( دام عمره و توفيقه ) در كتاب الهيئة و الاسلام در مسألهء چهاردهم در اينكه عوالم و نظامهاى متعددى وجود دارد گويد : « در نزد حكماى هيأت عصر حاضر ثابت شده كه سيارات و اقمار منظومهء شمسى ما همگى نورشان را از خورشيد مى گيرند ، و وسعت منظومهء شمسى ما در مدار نپتون يكهزار و پانصد ميليون فرسخ است ، و اگر كسى از نپتون به خورشيد نگاه كند خورشيد را مانند يك ستارهء كوچك مى بيند ، و مقتضاى اين آن است كه در مدارى دور تر از مدار نپتون خورشيد اصلا پيدا نباشد ، و بنابراين محال است كه ثوابت ديگر نورشان را از خورشيد بگيرند ، زيرا آنان از خورشيد خيلى دورترند تا نپتون از خورشيد مگر نمى بينى كه برخى از ستاره‌هاى دنباله‌دار دوريشان از خورشيد ده برابر بيشتر از دورى نپتون از خورشيد مى باشد و با اين حال در جاذبهء خورشيد ما قرار دارند و در تحت جاذبهء ستارهء ديگر نيستند ، زيرا از آن خيلى بيشتر فاصله دارند تا خورشيد . و در اثبات مطلب همين كافى است كه تلسكوبهايى كه ستارهء زحل را در فاصله‌اى كه دارد هزار بار بزرگتر نشان مىدهد بسيارى از ثوابت را كه به چشم مى خورند از بس دورند نمى تواند بزرگتر نشان دهد ، فقط مىتواند اندكى روشن تر نشان دهد . فانديك در كتاب ارواء الظماء مى گويد : نزديكترين ستاره از ثوابت منظومهء شمسى ما فاصله‌اش از خورشيد نهصد هزار بار بيشتر از فاصلهء ما با خورشيد است . و در مجلهء الهلال مصر صفحه 478 از سال 1909 مى نويسد : نزديكترين ثوابت به زمين ما « دلفا » [ 1 ] است كه

--> [ 1 ] شايد « دلفا » كلمهء عربى باشد به معناى نزديك از مادهء دلف و ازدلف است كه به معنى نزديك شدن است . و اين به آن مناسبت گفته شده كه از همه ثوابت به منظومهء ما نزديك تر است .