18 - انفاق ، مصونيت دادن به اعتقادات دينى و اخلاقى و حرمت انسانى طبقات مستضعف : پيامبر اكرم « ص » فرموده است : « ما آمن بي من بات شبعان و جاره جائع « 1 » ( 1 ) آن كس به من ايمان نياورده است كه سير به خواب رود ، در حالى كه همسايهء او گرسنه باشد » . و امام صادق « ع » فرموده است : « . . . ما آمن با لله ، و لا بمحمّد « ص » ، و لا بعليّ ، من إذا أتاه أخوه المؤمن في حاجة ، لم يضحك في وجهه « 2 » ( 2 ) « . . . به خدا و به محمّد « ص » و به على « ع » ايمان نياورده است آن كس كه چون برادر مؤمن وى براى حاجتى رو به او آورد ، با روى خندان با او روبرو نشود . . . » . شايد اين تعاليم و امثال فراوان آنها « 3 » ما را به صورتى قاطع به دريافت اين واقعيّت رهبرى كند كه انفاق يك امر سادهء اخلاقى نيست كه هيچ تضمينى براى تحقّق يافتن آن وجود نداشته باشد ، بلكه مراتبى از آن امرى الزامى و قاطع است . چگونه ممكن است كارى كه با ترك كردن آن ، مسلمان از دين خود خارج مىشود ، و مزهء طعام بهشت را نخواهد چشيد ، و خدا او را به رو در آتش دوزخ خواهد افكند ، غير الزامى باشد ، و مسلمان اگر دلش خواست به انجام دادن آن بپردازد و اگر نخواست نپردازد ، در صورتى كه دين اسلام براى آن آمده است كه راه نجات را در دو زندگى دنيا و آخرت به مردم نشان دهد ؟ بلى ، انفاق با اشكال گوناگون آن امرى است كه تا فقر در جامعهء اسلامى وجود دارد و نيازمنديهاى زندگى در اختيار همهء مسلمانان قرار نمىگيرد ، بر همگان

--> « 1 » . « اصول كافى » 2 / 668 . « 2 » . « بحار » 75 / 176 - 177 ، نيز ص 63 . « 3 » . به اين مضمونها كه ياد شد ، احاديث فراوانى رسيده است . عالم بزرگ ، شيخ حرّ عاملى ، براى اين موضوع دو باب تدوين كرده ، و در هر دو ، احاديث اين موضوع را آورده است : ( 1 ) - « باب تحريم ترك معونة المؤمن عند ضرورته باب حرمت كمك نكردن به مؤمن به هنگام نيازمندى » - « باب تحريم منع المؤمن شيئا من عنده ، أو عند غيره ، عند ضرورته باب حرمت ندادن چيزى به مؤمن از خودش يا با گرفتن از ديگرى ، به هنگام نيازمندى » ( « وسائل » 11 / 597 - 561 ) .