است ، پس ايشان نمىتوانند اين اموال را جز براى شريكان خويش مصرف كنند » . آرى ، اين احاديث و تعاليم و همانندهاى بسيار فراوان آنها كه همه در تأييد اين معانى به يك ديگر مدد مىرسانند ، ما را به يك اصل اساسى متوجّه مىسازند ؛ و آن اين است كه در « جامعهء قرآنى » ، سطوح معيشت عمومى بايد به يك ديگر نزديك باشد . و اين نزديكى تنها از راه انفاق و بر افتادن تفاوتها و تحقّق يافتن همبستگى كامل و بر پا داشتن عدل و قسط ميسّر مىشود . 15 - انفاق ، نابودى زمينه هاى كفر و سقوط اعتقادى : اين مطلب از آنچه گذشت آشكارا بدست مىآيد ، زيرا كه نتيجهء همهء آنها برافتادن فقر و تفاوت سطح زندگى است ، كه اين هر دو - بنا بر احاديث - از عوامل عمدهء بروز سست اعتقادى ، يا خروج عملى از دين است . 16 - انفاق ، نابودى بسيارى از آشفتگيهاى اجتماعى : اين امر نيز واضح است ، چون اندوختن اموال و خوددارى از انفاق سبب سخت شدن زندگى بر تيره بختان ، و حس كردن اين سختى و تيره بختى مىشود ؛ و همين امر مايهء آشوب و گرفتارى اجتماع مىگردد . از سويى ديگر ، خداوند متعال كسانى را كه از انفاق خوددارى مىكنند از ميان مىبرد ، و به جاى ايشان كسان ديگرى را پديد مىآورد ، و اين دگرگونى - چه بسا - در زمانهايى خاص بدست شورشيان و انقلابكنندگان صورت بپذيرد . بنا بر اين بايد حقوق حقّهء محرومان به ايشان داده شود ، و در اجتماع ظلمى بر آنان نرود ، و شرافت و آبرو و كرامت انسانى و اجتماعى ايشان همواره محفوظ باشد ، تا اجتماع در گرداب نابسامانى و پريشانى و اضطراب نيفتد . و اين يكى از معانى آيهء « سورهء بقره » است : « * ( وَأَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ الله ، وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ) * ( 1 ) در راه خدا انفاق كنيد ، و خود را با دستهاى خود به هلاكت نيندازيد » .