مقدّمهء مصحّح در رسالهء حاضر ، كلّ قرآن كريم به سى جزء وسى حزب ( نيم جزء ) ، وهر جزء به هشت مقرأ وچهار ثمن ودو ربع تقسيم شده است . مقرأ مكاني است كه قرائت ازآنجا شروع يا به آنجا ختم مىشود . معمولا در كتب علوم قرآني كمتر با اين اصطلاح برخورد مىكنيم . تنها اثرى كه در اين زمينه يافت شد كتاب تحفة القارئ بجمع المقارئ نوشتهء أبو عبد الرّحمن هاشم بن عبد الغفور حارثى تتوى سندى ( متوفّى 1174 ه . ق ) از علماى شبه قارهء هند است . وى در مقدّمهء اين اثر به اين نكته اشاره مىكند كه ركوع‌هاى قرآن كريم كه عمدتا جهت ختم آن در نماز تراويح أهل سنّت در ماه مبارك رمضان در نظر گرفته شده با يكديگر مساوى نيستند وبه اين خاطر ركعت‌هاى اين نماز از نظر طول مدّت به يك اندازه نمىشوند . اين در حالي است كه از نظر ائمّهء أهل سنّت اين امر مكروه مىباشد وبهتر آن است كه طول ركعات نماز تراويح با يكديگر برابر باشند . ازاين‌رو ، مؤلّف تصميم گرفته تا هر جزء قرآن را به شانزده بخش مساوى تقسيم نموده وهر بخش را مقرأ بنامد . « 1 » بدين ترتيب كلّ مقارئ قرآن كريم 480 مقرأ شده است . در اين تقسيم‌بندى ، ملاك ، تعداد سطرهاى مصحفى بوده كه حروف وكلمات آن تقريبا به يك اندازه نوشته شده‌اند . « 2 »

--> ( 1 ) . ر . ك : تحفة القارئ بجمع المقارئ ، ص 21 . ( 2 ) . همان ، ص 23 .