ودر ينبّؤا الإنسان « 1 » خلاف است ومن ينشّؤا « 2 » . ودر مقنع به واو است در حالي كه نوشته است . وبعد را برءؤا الواو مع ألف * ولؤلؤا قد مضى في الباب « 3 » معتصرا وبعد از رأى برءؤا « 4 » واو با الف است . ولؤلؤا « 5 » به درستى گذشت هر باب را پناه . ومع ضمير جميع أولياء بلا * واو ولا ياء في مخفوضه كثرا وبا ضمير جمع ، أولياء بىواو است . ونيست ياء در خفض كرده شدهء أو بيش شد يعنى در بيشتر مصحف‌ها بىياء است . « 6 » وقيل إن أولياؤه وفي ألف ال * بناء في الكلّ حذف ثابت جدرا وگفته شد إن أولياءه إلّا المتّقون « 7 » بىواو است . ودر الف بنا در همه انداختن ثابت است كه سزاوار شد . باب رسم الألف واوا باب نوشتن الف واو والواو في ألفات كالزّكوة ومش * كوة منوة النّجوة واضح صورا وواو در الف‌هايى همچو زكاة « 8 » ومشكاة « 9 » [ و ] منوة « 10 » [ و ] النّجوة « 11 » گشاده

--> ( 1 ) . قيامه / 11 . ( 2 ) . زخرف / 18 . ( 3 ) . س : للباب . ( 4 ) . ممتحنه / 4 . ( 5 ) . حج / 23 ؛ فاطر / 33 ؛ انسان / 19 . ( 6 ) . ح : أولياء با ضمير جمع همچو أولياءهم الطّاغوت [ بقره / 257 ] وأولياءهم من الإنس [ انعام / 128 ] ، إلى أولياءهم [ انعام / 121 ] ، أولياءكم [ فصّلت / 31 ] [ ه ] . ( 7 ) . انفال / 34 . ( 8 ) . بقره / 43 و 83 و 110 و 177 و 277 ؛ نساء / 77 و 162 ؛ مائده / 12 و 55 ؛ أعراف / 156 ؛ توبه / 5 و 11 و ( 9 ) . نور / 35 . ( 10 ) . نجم / 20 . ( 11 ) . غافر / 41 .