است الف ابن است والف ندا خود محذوف است . وحكم ساير باب همزتين آن است كه مذكور شد در فصلى كه دو همزه يا بيشتر در صدر كلمه جمع شوند . ودر مكسوره ، كلمات يومئذ وحينئذ « 1 » ولئن را به ياء تصوير كرده‌اند وجارى مجرى متوسّط حقيقي داشته . ودر مفتوحه ، كلمهء لئلّا « 2 » را به ياء كرده‌اند بر همين نهج كه گفتيم . وازجملهء متوسّط به زائد أفائن مات « 3 » وفائن متّ « 4 » بر اين وجه كه تصوير كرديم مسطور شده . اگر الف بعد از فاء را زائد بگيريم همزه بر غير قياس مكتوب شده باشد . فصل واجماع است مصاحف را بر حذف احدى اللّامين « 5 » از لفظ الّيل والّذى والّذان والّذين والّتى ، والّتى أرضعنكم « 6 » يعنى مجموع الّتى كه از براي جمع مؤنّث باشد . والّئى يئسن والّئى لم يحضن در سورهء طلاق « 7 » وإلّا الّئى ولدنهم در قد سمع اللّه « 8 » ، والّئى تظهرون در احزاب « 9 » . ودر اين مصاحف كه اين زمان در ميان است در لفظ الّذى والّذين والّتى كه مفرد باشد حذف مطّرد مانده ودر بواقي به دو لام مىنويسند . پس از آن‌جمله كه به دو لام مىنويسند اگر بعضي به يك لام در مصحفى واقع شود تغيير نبايد كرد از براي آنكه بر أصل رسم است . واللّه أعلم .

--> ( 1 ) . واقعه / 84 . ( 2 ) . بقره / 150 ؛ نساء / 165 ؛ حديد / 29 . ( 3 ) . آل عمران / 144 . ( 4 ) . أنبياء / 34 . ( 5 ) . س : أحد اللامين . ( 6 ) . نساء / 23 . ( 7 ) . آية 4 . ( 8 ) . آية 2 . ( 9 ) . آية 4 .