فصل ومقرّر است كه يكى از دو واو را حذف كنند اكتفاء بأحدهما هرگاه كه ثانيه علامت جمع باشد مثل يستون « 1 » ولا تلون على أحد « 2 » والغاوون « 3 » ، ليسوؤا وجوهكم « 4 » . وقل فادرؤا « 5 » وفأوا إلى الكهف « 6 » ويدرؤن « 7 » ولا يطؤن « 8 » وهم بدؤكم « 9 » ومستهزؤن « 10 » ومتّكؤن « 11 » وفمالؤن « 12 » وليطفؤا « 13 » وأنبؤنى « 14 » ويستنبؤنك « 15 » . از آنها كه واو جمع مسبوق به همزه باشد وآن همزه مسبوق به فتح يا كسر باشد يا از براي بنا باشد مثل ما ورى « 16 » ويؤسا « 17 » وداود « 18 » . وثابته در خط در كلّ ما تقدّم ثانيه است از براي آنكه وى داخل است از براي معنى كه زائل مىشود آن معنى به زوال وى . وجايز است كه ثابته اوّلى باشد خاصّه در آنچه از براي بنا باشد . باب در ذكر يائاتى كه مرسومند بر أصل خود ودر مشاكل ايشان حذف واقع شده بدان‌كه در چهل موضع ياء اضافه ولام الفعل را در رسم نوشته‌اند از آنها كه نظاير ايشان محذوفه‌اند : در بقره واخشونى ولأتمّ « 19 » وفإنّ اللّه يأتي بالشّمس « 20 » .

--> ( 1 ) . توبه / 19 ؛ نحل / 75 ؛ سجده / 18 . ( 2 ) . آل عمران / 153 . ( 3 ) . شعراء / 94 و 224 . ( 4 ) . اسراء / 7 . ( 5 ) . آل عمران / 168 . ( 6 ) . كهف / 16 . ( 7 ) . رعد / 22 ؛ قصص / 54 . ( 8 ) . توبه / 120 . ( 9 ) . توبه / 13 . ( 10 ) . بقره / 14 . ( 11 ) . يس / 56 . ( 12 ) . صافّات / 66 ؛ واقعه / 53 . ( 13 ) . صف / 8 . ( 14 ) . بقره / 31 . ( 15 ) . يونس / 53 . ( 16 ) . أعراف / 20 . ( 17 ) . اسراء / 83 . ( 18 ) . بقره / 251 ؛ نساء / 163 ؛ مائده / 78 ؛ انعام / 84 ؛ اسراء / 55 ؛ أنبياء / 78 و 79 ؛ نمل / 15 و 16 ؛ سبأ / 10 و 13 ؛ ص / 17 و 22 و 24 و 26 و 30 . ( 19 ) . آية 150 . ( 20 ) . آية 258 .