حديث سى و سوم : ما مِنْ حاكِمٍ يَحْكُمُ بَيْن النَّاسِ إِلَّاجاء يَوْمَ القِيامَةِ وَ مَلَكٌ آخِذٌ بِقَفاه ، ثُمَّ يَرفَع رَأْسَه فَإنْ قالَ أَلقِهِ أَلْقاه في مهواةٍ أَرْبَعينَ خَريفاً . ( 1 ) يعنى : هر حاكمى كه باشد ، از قفاى او فرشته‌اى گرفته باشد در روز قيامت و چون دادخواه ، او را به حشرگاه آرد ، اگر حكم كند مالك الملوك بدان مَلَك كه او را در دوزخ انداز ، بيندازد در چاهى كه چهل ساله عمق آن باشد . روز محشر چو دادخواه آرند * هر كجا حاكمى است بى سپهش افكنندش به حكم در چاهى * كو چهل سال را رسد به تهش حديث سى و چهارم : إِيَّاكَ [ و ] دَعْوَة المَظْلُومِ . ( 2 ) يعنى : بترس و حذر كن از دعاى مظلوم . مالك الملك اهل دولت را * كرده حاكم براى مظلومان حاكمان را مدام بايد بود * بر حذر از دعاى مظلومان حديث سى و پنجم : الظُّلْمُ ظُلُماتٌ يَوْمَ القِيامَة . ( 3 ) يعنى : در ظلم ، تيرگى و ضلالت است و صاحب ظلم را در قيامت ، عذاب و عقوبت . ظلم را هست تيرگى بسيار * هست در تيرگىش گم‌راهى

--> ( 1 ) . شرح الأزهار ، ج 4 ، ص 308 ؛ نيل الأوطار ، ج 9 ، ص 162 ؛ مسند أحمد ، ج 1 ، ص 430 ؛ سنن ابن ماجة ، ج 2 ، ص 775 ؛ المصنّف ، ج 5 ، ص 354 . ( 2 ) . بدايع الصنايع ، ج 2 ، ص 33 ؛ المجموع ، ج 5 ، ص 426 ؛ تحفة الفقهاء ، ج 1 ، ص 287 . ( 3 ) . الرسالة السعدية ، ص 149 ؛ المجموع ، ج 6 ، ص 243 ؛ سبل السلام ، ج 4 ، ص 183 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 12 ، ص 99 ؛ غوالي اللئالي ، ج 1 ، ص 149 ؛ بحار الأنوار ، ج 7 ، ص 229 ؛ مسند أحمد ، ج 2 ، ص 106 ؛ سنن الدارمي ، ج 2 ، ص 24 ؛ صحيح البخاري ، ج 3 ، ص 99 ؛ صحيح مسلم ، ج 8 ، ص 18 .