از وى معرّفى نموده‌اند كه نسخه‌اى از آن به خطّ شاه محمود نيشابورى به سال 952 ق ، از موقوفات شاه سلطان حسين صفوى به سال 1110 ق در كتاب‌خانهء آستان قدس رضوى موجود است . ( 1 ) البته مرحوم بيانى در احوال و آثار خوشنويسان ، چندين نسخهء ديگر از اين رساله را در كتاب‌خانه‌هاى ديگر معرّفى نموده است . ( 2 ) در اين‌جا دو نكته شايان ذكر است : 1 . مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى و علّامه امين عاملى ، نام پدر ناظم را « يوسف » آورده‌اند ، در حالىكه خود در مقدّمهء رسالهء حاضر به نام « سيف الدين » تصريح دارد . مرحوم بيانى نيز نام پدر او را « سيف الدين » آورده است . 2 . ناظم در مقدّمه اشاره نموده كه در چهل سالگى به ترتيب دادن اين رساله پرداخته و چنانچه خواهد آمد ، نظم رساله به سال 907 ق ، انجام پذيرفته است . پس تاريخ تولّد وى بايد حدود سال 867 ق باشد . رسالهء حاضر اين رساله ، شامل چهل حديث نبوى است كه ناظم ، آنها را در موضوع عدالت و ستم پادشاهان جمع آورى نموده و آن را به نام « سلطان معزّ الدين ابوالغازى » به نظم كشيده و قانون العداله ناميده است . ناظم ، اين اشعار را بنا بر مادّه تاريخى كه در پايان رساله آورده ، به مدّت ده روز سروده كه آغاز آن ، روز استفتاح ( نيمهء رجب ) سال 907 ، مطابق جملهء « مدح اربعين حديث » بوده است و بنا بر گفتهء خود ، بايد روز 25 رجب اين سال از آن فارغ شده باشد .

--> ( 1 ) . الذريعه ، ج 4 ، ص 77 . ( 2 ) . احوال و آثار خوشنويسان ، ج 1 ، ص 301 .