پردازد كه در تجارتخانه يا دفتر كار و ديگر جاها آن را نفى مىكند ، و در زندگى عملى خود نيز آن چه را در مسجد تقديس مى نمايد و با خدا پيمان مى بندد كه آن را به انجام رساند نفى كند ، و پيوسته دچار اين حاكميت هاى متناقض باشد و راهى براى حل اين درگيرى ها نداشته باشد مگر يا از مسجد و معنويت چشم بپوشد و در نتيجه به يك خلاء روحى دچار گردد ، كه او و سپس جامعه را تهديد به سقوط مى نمايد ، يا از نقش خود در زندگى عمومى چشم بپوشد و به نيروئى براى مقاومت منفى تبديل شود و در نتيجه جامعه ، توانائى هاى پاك ترين فرزندان و پاكيزه ترين افرادش را اندك اندك ، از دست بدهد . ولى اگر يك حكومت اسلامى بر سر كار بيايد ، و زمين با آسمان ، و مسجد با دفتر كار ، در يك مسير قرار بگيرد ، و ديگر دعا كردن در مسجد عنوان گريز از واقعيت را نداشته و بلكه چشم دوختن به آينده و به پيشواز آن رفتن باشد ، و پرداختن به واقعيات خارجى نيز جدا از مسجد و معنويت نبوده و بلكه از روح كلى آن يارى بجويد ، در آن هنگام است كه انسان وحدت راستين و هماهنگى كامل شخصيت خود را باز خواهد يافت . و اين امر او را بر آن مى دارد كه نقش خود را خالصانه بازى كند و در برابر دشوارى هائى كه در راه هست شكيبائى و پايدارى نمايد .