[ مقدمه ] به نام خداوند بخشاينده بخشايشگر حكومت اسلامى را گاهى به عنوان يك « ضرورت دينى » مورد بررسى قرار مى دهيم كه فرمان خدا را روى زمين بر پا مى دارد ، و نقش انسان را در جانشين خدا شدن تحقق مى بخشد ، و گاهى نيز با اين كه در پرتو همين حقيقت به بررسى آن مى پردازيم ، ولى انگيزه هاى بزرگ تمدن آفرين ، و قدرت هاى سترگ آن را در نظر مى گيريم كه - با داشتن آن - از هر گونه تجربه اجتماعى ديگر متمايز مى گردد . ما در اين دفتر ، موضوع اخير را به گفتگو مى گذاريم تا به روشنى دانسته شود كه حكومت اسلامى نه تنها يك ضرورت دينى ، كه - گذشته از آن - براى تمدن نيز يك ضرورت است ، زيرا يگانه راهى است كه مىتواند استعدادهاى انسان را در جهان اسلام شكوفا سازد و او را تا جايگاه طبيعى اش - كه پايگاه والاى تمدن انسانى باشد - بالا ببرد و از پراكندگى ها و عقب ماندگى ها و تباهى هاى رنگارنگى كه دچار آن است رهائى بخشد . اين حقيقت را در گفتار آينده - در هنگام طرح مشخصات حكومت اسلامى - و در لابلاى بحث از دو موضوع اساسى روشن