شود ، يا از سوى ديگر در راه پاسخ گوئى به اين فشارها و كوشش و مقاومتى كه لازمه آن است هرز مى رود . و چه بسيار تفاوت بنيادى دارد اين گونه موضع گيرى ، با آن جا كه مردم با برنامه حكومت اسلامى و نظام اسلامى روبرو شوند كه در دست امتى است كه فرمان به كار نيك مىدهد و از كار بد منع مى نمايد و ايمانى زنده و مسئولانه به خداوند دارد ، زيرا در صورت دوم ، به زودى آن عقيده از صورت عاملى براى نفى و مقاومت ، به شكل عاملى براى سازندگى در مسير تمدنى نو قرار مى گيرد . چون آن جا مردم در برنامه حكومتى ، تبلورى عملى از عقيده خويش مى يابند و اگر هم بسيارى از آنان آماده فداكارى و هموار كردن گزندها بر خويش در راه تبلور بخشيدن به آن نباشند ، ولى در هنگامى كه تحقق بيابد ، آرزوى بزرگ خويش و عقيده مقدس و چشمداشت دينى خود را در آن خواهند ديد . و به زودى جانشان با آن جوش مى خورد و آن عقيده به صورت عقيده اى پرتو افشان و لبريز از زندگى و جنبش و نشاط دگرگون مىشود و به همين گونه ، نيروهاى توده ، نه با زور و فشار ، بلكه با روح ايمان و اخلاص براى فعاليت هاى سازندگى بزرگ بسيج مىشود . در اين جا يك نمونه كوچك كافى است كه ابعاد اين دگرگونى مطلوب را روشن كند : اسلام به عنوان ايمانى استوار ، مىتواند هميشه ميليون ها مسلمان را وادار كند كه با ميل خود حقوق مالى اى را كه برگردنشان است بپردازند ، ولى همين ها از راه هاى گوناگون از پرداخت