يك بار در روزگار عمر يك شهروند يهودى كه در پناه حكومت اسلامى مى زيست شكايتى از امام تسليم عمر كرد و خليفه يهودى و عموزاده پيامبر خدا ( ص ) را همراه يكديگر به دادگاه فراخواند و چون به سخن هر يك از آن دو گوش فرا داد نشانه اى از تاثير در چهره امام ديد و به گمانش رسيد كه امام را خوش نيامده است كه همراه يك شهروند يهودى در دادگاه حاضر شود ولى امام به عمر گفت : من از اين جهت آزرده شدم كه تو ميان من و او برابرى را مراعات ننمودى زيرا از من با احترام بيشترى ياد كردى و مرا به كنيه ام خواندى ولى او را نه . به اين گونه حكومت اسلامى برترين نمونه براى برابرى ميان فرمانروايان و زيردستانشان - در مقام داورى و دادگسترى - را نيز يك سرمشق حقيقى و يك دلدارى و دلگرمى روحى را براى همه مستضعفان زمين مجسم مى سازد زيرا فرمانروا همچون يك شهروند معمولى زندگى مىكند كه - نه با كاخهاى سر به فلك كشيده و نه با اتومبيل هاى تندرو و نه با سفره گسترده و اثاثيه بسيار و نه با گرد آوردن جواهرات و زيورها - امتيازى بر ديگران ندارد . امام على ( ع ) مى گويد : آيا از خودم به اين اندازه قانع باشم كه مرا اميرمؤمنان بخوانند ولى با ايشان - در چشيدن ناخوشى هاى روزگار - همدرد نباشم . و درتحمل تلخكامى هاى زندگى سرمشق ايشان نگردم ؟ به اين گونه اسلام فرمانروايان مى آموزد كه فرمانروائى وسيله اى