اين نتيجه رسانده بود كه او خمينى دوم است . آن مرحوم وابستگى به حزب بعث را تحريم كرده و فتوا به مبارزهء مسلحانه عليه حكومت بعث داده بود . و در همه جا به عنوان حامى انقلاب اسلامى ايران و رهبر آن شناخته شده بود . يك بار زمانى كه امام در پاريس بودند ، در پشتيبانى از انقلاب پيامى مفصل خطاب به مردم ايران فرستادند و بار دوم بعد از پيروزى انقلاب خطاب به شاگردان خود ، كه به ايران هجرت نموده بودند ، پيامى فرستادند و بار سوم تلگرافى خطاب به مردم عرب جنوب ايران مخابره كردند . هر سه پيام از همدلى و هميارى ايشان با مردم و تأييد مقام مرجعيت و رهبرى امام خمينى و لزوم حضور در صحنهء دفاع از كيان اسلامى و تشويق مردم به ادامهء مسير خبر مىداد . در بخشى از پيام دوم آورده‌اند : « همه بايد به خوبى بدانند كه پشتيبانى از مرجعيّت امام خمينى - كه تبلوريافتهء آرمانهاى اسلامى در ايران امروز است - و حضور در گرداگرد رهبرى او امرى واجب است . همه بايد خالصانه در مسير رهبرى و حمايت از مصالح مرجعيّت كار كنند و خود را در وجود پرعظمت او ذوب كنند ؛ همان گونه كه او وجود خود را در پى اهداف بلند اسلامى ذوب كرده است . مرجعيّت صالحه شخص خاصى نيست ، بلكه هدف و طريق است . هر مرجعى در طريق تحقق بخشيدن به اهداف بلند اسلامى باشد ، بايد خالصانه براى او كار كرد . بايد از هر چيزى در ايران كه درصدد تضعيف مرجعيّت يا عدم همكارى با اوست ، دورى كرد » . شهيد صدر در اواخر عمر شريف خود سه پيام شفاهى - كه در نوار ضبط شد و بعد از شهادتشان از صداى عربى جمهورى اسلامى ايران پخش شد - براى مردم مظلوم عراق فرستادند . در آخر پيام اول ، كه در بيستم رجب 1399 ايراد شد ، فرمودند : « من مىدانم كه اين برخورد با حكومت برايم بسيار گران تمام خواهد شد و زندگى مرا تهديد خواهد كرد ، ولى آنچه من مىگويم تنها از زبان خودم نيست ، من از زبان مردم سخن