خلاصهء مطالب گذشته 1 . دلالت لفظ بر معناى موضوع له كه براساس علاقه لغوى است ، دلالت تصورى ناميده مىشود . 2 . اراده و قصدى كه در نفس متكلم است ، « ارادهء استعماليه » و غرض اساسى متكلم از كلام خويش « ارادهء جدّيه » ناميده مىشود . دلالت حال متكلم بر اين دو امر « دلالت تصديقى » خوانده مىشود . 3 . در كلام هازل دلالت تصديقى اوليه موجود است ، ولى دلالت تصديقى ثانويه موجود نيست . 4 . جملهء خبرى و جملهء انشائى ، حتى اگر به لفظ واحد ادا شود ، در مدلول تصورى اختلاف دارند ؛ علاوه بر آنكه در مدلول تصديقى اختلاف دارند . زيرا هيئت موجود در جملهء خبرى براى معنايى وضع شده كه غير از معنايى است كه براى هيئت موجود در جملهء انشائى است .