و من معيشة في شدّة . . . « 1 » امام سجّاد « ع » : . . . به تو پناه مىبريم ! از شادمانى دشمنان بر بدبختى خويش ، و از نيازمند شدن به همسانان ، و از زندگى سخت و دشوار . . . ه - از دست رفتن آبرو 11 - الإمام الصّادق « ع » : المعروف ابتداء ، و أمّا من أعطيته بعد المسألة ، فإنّما كافيته بما بذل لك من وجهه ، يبيت ليلته أرقا متململا ، يمثل بين الرّجاء و اليأس ، لا يدري أين يتوجّه لحاجته ، ثمّ يعزم بالقصد لها فيأتيك و قلبه يرجف ، و فرائصه ترعد ، قد ترى دمه في وجهه ، لا يدري أ يرجع بكآبة أم بفرح . « 2 » امام صادق « ع » : كار نيك بخشيدن پيش از سؤال است ، امّا آنچه پس از سؤال و خواهش داده مىشود ، پاداش آبرويى است كه ( سئوالكننده ) در برابر تو ريخته است ؛ تمام شب را به بيدار خوابى و ناراحتى گذرانده ، و ميان اميد و نوميدى به سر برده است ، بىآنكه بداند براى نياز خود به كجا رو كند ؛ سپس عزم جزم كرده است و با قلبى تپنده ، و دست و پايى لرزان ، و گونه اى افروخته از شرم ، رو به تو آورده است ، بىآنكه بداند با افسردگى از پيش تو باز خواهد گشت يا با شادى ؟

--> « 1 » « صحيفه سجّاديه » / 84 ( دعاى 8 ) . « 2 » « كافى » 4 / 23 .