و اين هر دو كار ، يا از ناآگاهى انسان از مصلحت خويش نتيجه مىشود ، يا از ستم كردن به حق ديگرى . پس بر انسانى كه بر سر سفره هاى اطعام خدا نشسته ، واجب است كه از اسراف ( از لحاظ مادّى ) و سركشى و طغيان ( از لحاظ روحى ) دورى گزيند ، و نفس خويش را به قيدهاى اعتدال و ميانه روى مقيّد سازد ، تا از يك سو با تباه كردن تندرستى و انديشهء خويش بر خود ستم روا ندارد ، و از سويى ديگر با خوردن چيزى كه از آن او نيست ( از نظر مالكيّت ، يا حق داشتن ) بر ديگرى ستم نكند . 3 - محدوديّت در فرش و بستر : آنچه از احاديث - كه پاره اى از آنها نقل شد - علاوه بر دستورهاى كلَّى قرآنى برمىآيد ، اين است كه همهء افراد نسبت به تمام آنچه مصرف مىكنند محدوديّت دارند . و اين محدوديّتها گستردنى و بستر و اثاث ( افزارخانه ) را نيز شامل مىشود . از اين رو است كه بستر چهارم - بعنوان نمونه اى از زياده روى و اسراف - شيطانى خوانده شده است ، چه آن از مصداقهاى تجاوز از حدّ ميانه روى است ، و از چيزهايى است كه زندگى را به اشرافيّت و اتراف مىكشاند . و اين موضوع در « بنگريد » ، كه در فصل گذشت ، يادآورى شد . تذييل احاديثى در بارهء محدوديّت فرش و فراش آمده است كه آنها را - مانند خانه و مسكن - محدود مىسازد ( و بيشتر اين احاديث در معنى و آموزش و گاه در تعبير همانندند ) ؛ و اين چگونگى ما را به اين امور رهبرى مىكند : ( 1 ) - محدوديّت مصرف - به صورت كلَّى - يك موضوع مهم اسلامى است . ( 2 ) - محدوديّت بستر و مسكن - به صورت خاص - امرى است ثابت در شريعت اسلام ، اگر چه از لحاظ كميّت و كيفيّت بر حسب اشخاص و اوضاع و احوال و مكانها - تا حدودى - اختلافى پيدا كند ، كه