نگاهى به سراسر فصل همنشينى با هر گروهى از مردم ، پيروى از آن گروه و به رنگ آنان درآمدن را به دنبال دارد . و همين است كه آدمى را به پذيرفتن اخلاق آن گروه و توجيه كارهاى آنان و با چشم رضايت و قبول به آنها نگريستن برمىانگيزد . بنا بر اين همان گونه كه آميزش با صالحان و نيكان موجب صالح شدن نفس مىشود ، آميزش با متكاثران گرفتار افت اخلاقى و فساد موجب سرايت اين افت و فساد به جان شخص همنشين مىشود . از اين رو دين اسلام از نشست و برخاست با آنان نهى كرده است ، تا اين خويهاى فاسدكننده به ديگران سرايت نكنند ، بويژه خود بزرگ بينى و استكبار و غفلت كردن از احوال مردم . در اين باره تعاليم بيداركننده اى وجود دارد كه ذكر آنها و ژرفنگرى در آنها مايهء بيدارى خواهد بود . حديث 1 - النّبيّ « ص » - فيما خاطب به الإمام أمير المؤمنين : أنت يعسوب المؤمنين ، و المال يعسوب الكفرة . « 1 » پيامبر « ص » - در خطابى به امام امير المؤمنين « ع » : تو امير مطاع مؤمنانى ، و مال امير مطاع كافران . 2 - النّبيّ « ص » : عليّ اوّل من آمن بي . . . و هو يعسوب المؤمنين ، و المال يعسوب المنافقين . « 2 » پيامبر « ص » : على نخستين كسى است كه به من ايمان آورد . . . او امير مطاع

--> « 1 » « بحار » 22 / 435 . « 2 » « بحار » 22 / 424 .