البته آن حضرت هيچگاه از عواقب مبارزهء سياسى با بنى عباس در امان نبوده و منصور هميشه از آن حضرت در هراس بوده و ايشان را دست پنهانى مىپنداشت كه در پشت همهء حركت‌هاى انقلابى عليه او موجود بود ، همين بد بينى بود كه باعث شد تا چهار بار امام صادق عليه السّلام را به دربار خود در عراق احضار كرده و با در تنگنا قرار دادن امام عليه السّلام و محاكمهء آن حضرت به صورتى كه اصلا در شأن كسى چون ايشان نبود ، و سپس آزاد كردن بىمقدمهء آن حضرت تلويحا به ايشان بفهماند كه در برابر آن حضرت كوتاه نيامده و همواره پيگير كارهاى او است . البته در بعضى از منابع تاريخى آمده كه منصور چندين بار تصميم به كشتن امام صادق عليه السّلام گرفت و خداوند متعال مانع از عملى شدن خواستهء او شد . و اين‌چنين بود كه امام صادق عليه السّلام سال‌هاى پايانى عمرش را كه مصادف با استقرار پايه‌هاى حكومت بنى عباس بود در ترس و اضطراب و جوّى آكنده از دشمنى و تعقيب به سر برد اما در عين‌حال توانست به مدد فراست و كار آزمودگى و نيروى اراده ، رسالت خويش را به انجام رسانده و چشمه‌هاى دانش و معرفت را در ميان امت سرازير نموده ، امت اسلام را از درون بازسازى نموده و دانشمندان و فقيهانى را پرورش دهد كه امين خداوند بر حلال و حرام او هستند . آن حضرت توانست عليرغم سلطهء نااهلان بر حكومت اسلامى و وزيده شدن طوفان سهمگين جاهليت بر پيكرهء رسالت خاتم الانبيا ، بنيان شيعه را به عنوان گروه صالحى كه مىتوان پايه‌هاى خط رسالت نبوى را بر آن استوار كرد استحكام بخشيد .